Uzasadnienie
E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wyrokiem z dnia 23 października 2012r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E. S. na powyższą interpretację. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną skarżącej od tego wyroku, zaś postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013r. oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, zaś przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych.
Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). W doktrynie podkreśla się, iż sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. W. Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Siedlecki, Komentarz do kpc, s. 548 i postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155).
W niniejszej sprawie w komparycji wyroku z dnia 23 października 2012r. oraz postanowień z dnia 8 lutego i 30 kwietnia 2013r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie sprecyzowano jakiego rodzaju interpretacji dotyczyła skarga E. S. Skarga ta dotyczyła tymczasem interpretacji indywidualnej. Tego rodzaju brak stanowi niedokładność, o jakiej mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.
W komparycji tego wyroku oraz wymienionych postanowień nieprawidłowo też oznaczono zaskarżoną interpretację indywidualną. Wskazano bowiem błędnie, że była ona oznaczona numerem "[...]", podczas gdy jej prawidłowy numer to "[...]". Tego rodzaju błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 160 p.p.s.a., postanowił jak wyżej.
AK.