Uzasadnienie
W dniu 24 sierpnia 2015 roku A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok. W skardze zawarty był wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania w całości i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie wskazanego przez stronę radcy prawnego.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 września 2015 pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Od zarządzenia z 23 września 2015 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw.
W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że wnioskodawca nigdy nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Podkreślono, że przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie nie była również awizowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658 – dalej: "ustawa zmieniająca").
W rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 260 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, bowiem sprawa została zainicjowana skargą z dnia 25 sierpnia 2015 r.
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów podkreślić należy, że jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest rzekomy brak doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Powyższe twierdzenie strony skarżącej nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków wniosku była prawidłowo awizowana pod adresem wskazanym przez stronę skarżącą w dniu 23 września 2015 r, a następnie w dniu 1 października 2015 r.
Powyższa przesyłka listowa wróciła do Sądu z adnotacją doręczyciela, zgodnie z którą przesyłki nie doręczono z powodu nie odebrania jej przez adresata.
Zarządzeniem z dnia 22 października przesyłkę uznano za doręczoną w dniu 7 października 2015 r.
Zatem skarżąca otrzymała wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 7 października 2015 r. Termin do uzupełnienia wniosku upłynął jej w dniu 14 października 2015 roku.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd uznał, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie.
Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
AKE.