Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...]:
- • określającą J.P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: luty – kwiecień oraz czerwiec – wrzesień 2009 r.,
- • określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń i maj 2009 r.,
- • orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz miesiące od stycznia do września 2009 r. - na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dokonując wymiaru podatku organ stwierdził, że podatnik m. in.:
- - zawyżył kwotę podatku o 78.867,80 zł (i sprzedaż netto o 358.490 zł), poprzez rozliczenie 24 faktur wystawionych na rzecz firmy "A" (w tym 6 wystawionych w okresie od października do grudnia 2008 r., zaś 18 w miesiącach styczeń - wrzesień 2009 r.), należącej do P. P. (syna) tytułem sprzedaży odzieży i akcesoriów, które w całości lub w części nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych
- - zaniżył podatek w lutym, marcu, czerwcu, lipcu i w sierpniu 2009 r., gdyż dokonał wpłat gotówkowych w wysokości (odpowiednio): 250.000 zł, 818.000 zł, 95.000 zł, 350.000 zł, 200.000 zł - na rachunek bankowy prowadzony przez A bank S.A., zaś w ocenie organu wpłaty te pochodziły z niezaewidencjonowanych dostaw towarów handlowych.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika J. P..
Podczas rozprawy, 26 kwietnia 2016 r., pełnomocnicy stron zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu doręczenia uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawach o sygn. akt II FSK 2091/13 oraz II FSK 3951/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Postępowanie w tej sprawie było już zawieszone z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z 6 marca 2013 r. I SA/Łd 1537/12, oddalającego skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z 21 sierpnia 2013 r. I SA/Łd 1578/12, oddalającego skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.
We wszystkich tych sprawach zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych stanowią bowiem tożsame - a zarazem sporne między stronami - okoliczności dotyczące sprzedaży towarów na rzecz firmy "A", należącej do P. P. (syna skarżącego). Od ustalenia czy czynności te miały charakter rzeczywisty uzależnione jest przyjęcie odpowiedniej podstawy prawnej oraz właściwe określenie wysokości podatku w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z 17 listopada 2015 r. II FSK 2091/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok WSA w Łodzi z 6 marca 2013 r. I SA/Łd 1537/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Wyrokiem z tej samej daty II FSK 3951/13 NSA uchylił w całości wyrok WSA w Łodzi z 21 sierpnia 2013 r. I SA/Łd 1578/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Jednakże do chwili obecnej nie zostały udostępnione pisemne uzasadnienia wskazanych wyroków NSA - nie są znane zatem motywy tych rozstrzygnięć, które mogłyby zostać uwzględnione w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy
Ponieważ stan faktyczny kreujący wysokość podatku w odniesieniu do J. P. jest analogiczny we wszystkich tych sprawach, gdyż dotyczą one tego samego okresu oraz tych samych okoliczności, których prawdziwość została zakwestionowana przez organy - strony uznały za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu doręczenia uzasadnień wyroków NSA z 17 listopada 2015 r. II FSK 2091/13 i II FSK 3951/13.
Z powyższych względów na podstawie art. 126 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
P.C.