Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. Spółki jawnej z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2013 r.
Pełnomocnik strony skarżącej złożył następnie 5 maja 2017 r. skargę kasacyjną od tego wyroku. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego pełnomocnik strony złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 27 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia tego wniosku. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy przez Sąd postanowieniem z 21 lipca 2017 r.
Ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej zostało doręczone 1 sierpnia 2017 r.
Wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 5 września 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną podatnika.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 49 § 1 i 2, art. 57 § 1 pkt 1-4, art. 58 § 1 pkt 3, art. 164 w zw. z art. 167 oraz art. 220 § 1-3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy:
- - wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało skierowane w oparciu o zarządzenie na którym brak jest podpisu (jest jedynie podpis niezidentyfikowanej osoby), a zatem w oparciu o zarządzenie, które nie weszło do obrotu prawnego;
- - wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało skierowane do strony przez sekretariat Sądu, a zatem nie przez Sąd, Przewodniczącego, ani też przez żaden z innych organów (instytucji) przewidzianych w p.p.s.a., a w aktach sprawy brak było zarządzenia z 25 lipca 2017 r., na które sekretariat Sądu powołuje się w wezwaniu;
- - Sąd po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wydał ponownego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Postanowieniem z 21 listopada 2017 r. w sprawie I FZ 277/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu NSA ocenił jako bezzasadne wszystkie podniesione przez stronę argumenty.
W dniu 11 grudnia 2017 r. pełnomocnik podatnika wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Do wniosku załączono wpis w kwocie 250 zł. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał te same argumenty, które wcześniej przytoczył na uzasadnienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W konkluzji wniosku wskazał, że momentem, w którym mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem była chwila doręczenia postanowienia NSA z 21 listopada 2017 r. Z tym bowiem momentem strona dowiedziała się o niezasadności – w ocenie NSA – wątpliwości strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek podatnika jest spóźniony i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest między innymi złożenie stosownego wniosku we właściwym czasie, to jest: w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, termin do złożenia wniosku liczony jest od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu, nie zaś od daty, w której strona postępowania dowiedziała się o uchybieniu terminu. Konsekwencją niedochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego odrzucenie przez sąd (art. 88 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej zostało doręczone 1 sierpnia 2017 r. Strona skarżąca, wnosząc wymagany prawem wpis dopiero 11 grudnia 2017 r. uchybiła zatem w sposób oczywisty siedmiodniowemu terminowi do uiszczenia tej opłaty.
Przechodząc do oceny rozpatrywanego wniosku zauważyć należy, że podatnik skupia się w nim na kwestiach związanych z wydaniem i wykonaniem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Podnoszone w nim okoliczności i argumenty stanowią – co istotne – niemal dosłowne powtórzenie treści zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że wszystkie okoliczności przytoczone na uzasadnienie rozpatrywanego obecnie wniosku były znane pełnomocnikowi podatnika najpóźniej w chwili złożenia zażalenia, to jest 18 września 2017 r. Od tego momentu należało zatem liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek taki – stosownie do treści cytowanego wyżej art. 87 § 1 p.p.s.a. – złożyć należy w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin ten upłynął 25 września 2017 r. Rozpatrywany wniosek złożony 11 grudnia 2017 r. jest zatem oczywiście spóźniony i podlega odrzuceniu, stosownie do art. 88 p.p.s.a.
Ponadto zauważyć należy, że okoliczności podnoszone na uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie mogą uzasadniać przywrócenia uchybionego terminu. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Z akt sprawy wynika niezbicie, że pełnomocnik strony otrzymał wezwanie Sądu, z którego wynikał wprost obowiązek uiszczenia, we wskazanym terminie, wpisu od skargi kasacyjnej. W obecnie rozpatrywanym wniosku pełnomocnik nie wskazał żadnej przeszkody, która uniemożliwiła mu wypełnienie tego obowiązku w wyznaczonym terminie. Argumentacja pełnomocnika dotyczy wyłącznie tego czy istniały procesowe podstawy wezwania do uiszczenia tej opłaty. Kwestie te przesądził już jednak NSA w powołanym wyżej postanowieniu z 21 listopada 2017 r. w sprawie I FZ 277/17.
Ze wskazanych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., odrzucił spóźniony wniosek strony skarżącej.
AKE.