Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2017 roku B. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2015 roku.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 495 zł skarżąca nadesłała wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości ok. 1.536 zł netto miesięcznie, bowiem strona zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą. Jedyny majątek strony stanowi mieszkanie własnościowe spółdzielcze o powierzchni 48 m2, wartości ok. 50.000 zł, w którym zamieszkuje oraz samochód Cinquecento o wartości 750 zł. Strona posiada 1.100 zł oszczędności. Miesięczne koszty utrzymania skarżąca oszacowała na kwotę ok. 460 zł miesięcznie (prąd, gaz, czynsz) ok. 300 zł stanowią miesięczne wydatki na leczenie i rehabilitację skarżącej, która jest inwalidką II grupy.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości ok. 1.536 zł netto miesięcznie. Jedyny majątek strony stanowi mieszkanie własnościowe spółdzielcze o powierzchni 48 m2, wartości ok. 50.000 zł, w którym zamieszkuje oraz samochód Cinquecento o wartości 750 zł. Strona posiada 1.100 zł oszczędności. Miesięczne koszty utrzymania skarżąca oszacowała na kwotę ok. 460 zł miesięcznie (prąd, gaz, czynsz) ok. 300 zł stanowią miesięczne wydatki na leczenie i rehabilitację skarżącej, która jest inwalidką II grupy. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (495 zł), oraz fakt, że przed sądem równocześnie zawisła druga sprawa skarżącej z wpisem sądowym w wysokości ok. 1.000 zł, stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie ponad kwotę 100 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznać należy za niezasadny.
Partycypacja w kosztach postępowania jest bowiem obowiązkiem strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Wnioskodawczyni posiada stałe dochody, które w zestawieniu z wykazanymi kosztami niezbędnego utrzymania pozwalają na uiszczenie tytułem kosztów zainicjowanego procesu kwoty 100 zł stanowiącej ułamek należnego wpisu od skargi zwłaszcza, że kwota ta stanowić będzie jedyną opłatę sądową w jego toku. Gdyby zaś bieżące środki okazały się nie wystarczające na poniesienie opłaty w wysokości 100 zł strona posiada oszczędności umożliwiające częściową partycypację w kosztach procesu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Ake.