Uzasadnienie
J. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2010 r.
W skardze zamieszczono między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odmówił rozłożenia na raty zaległości skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Decyzja taka nie nadaje się zatem do wykonania. W konsekwencji rozpatrywany wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezzasadny.
Na marginesie wskazać wypada, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica).
W niniejszej sprawie skarżąca w istocie nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również zatem z tego powodu wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie.
W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
P.C.