Uzasadnienie
A sp. z o.o. w Ł. wniosła 10 listopada 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] września 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2013 r.
Na rozprawie, 7 lutego 2018 r., Prezes Zarządu skarżącej spółki wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego pytania przedstawionego składowi siedmiu sędziów NSA w sprawie o sygn. akt I FSK 255/17. Pełnomocnik organu oświadczył, że oponuje przeciwko zawieszeniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W orzecznictwie przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, w tym przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08 i postanowienie WSA z 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Op 325/17; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Okoliczności te zachodzą w niniejszej sprawie.
Spór między stronami ogniskuje się wokół kwestii czy organ skutecznie przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług, mimo doręczenia skarżącej postanowienia w tym przedmiocie już po upływie terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, wyznaczonego poprzednio wydanym postanowieniem w tym samym przedmiocie. Sądowi z urzędu jest wiadome, że w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 255/17, przedstawił składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, mianowicie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. dla zachowania terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, określonego w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (...), konieczne było przed upływem tego terminu doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przedłużającego termin, czy też wystarczyło jeśli przed upływem terminu do dokonania zwrotu to postanowienie zostało wydane (sporządzone i podpisane), ewentualnie, w przypadku doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, także przekazane temu operatorowi w celu doręczenia?" Zagadnienie to jest rozpoznawane pod sygn. akt I FPS 8/17, przy czym wyznaczono już termin rozprawy na 12 lutego 2018 r.
W ocenie sądu, udzielenie odpowiedzi na cytowane wyżej zagadnienie prawne będzie miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro zasadniczy zarzut stawiany przez skarżącą dotyczy doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji o przedłużeniu terminu zwrotu (co nastąpiło [...] lipca 2017 r.), już po upływie terminu zwrotu ([...] czerwca 2017 r.) wyznaczonego poprzednim postanowieniem.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
dcz