Uzasadnienie
I SA/Łd 1100/10
Postanowieniem z dnia [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzuciła skargę K. T. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zwrot nienależnie opłaconych składek. Skarga została odrzucona z uwagi na brak kognicji po stronie sądu administracyjnego do jej rozpoznania.
Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego wniósł o "uzupełnienie wyroku zapadłego w dniu [...] roku", poprzez zamieszczenie orzeczenia o przyznaniu skarżącemu od organu administracji kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności podnieść wypada, iż skarga K. T. została odrzucona postanowieniem, a nie wyrokiem. Tym samym pełnomocnik błędnie wnioskuje o uzupełnienie wyroku, podczas gdy uzupełnieniu w niniejszej sprawie może ewentualnie podlegać postanowienie (art. 157 § 2 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.).
Wniosek o uzupełnienie nie zasługuje jednak na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.).
Z omawianej regulacji jednoznacznie wynika, iż jednym z warunków uzupełnienia postanowienia, co do zwrotu kosztów postępowania, jest oprócz zgłoszenia przez stronę we właściwym czasie stosownego wniosku o ich przyznanie, brak takiego orzeczenia w postanowieniu, jeżeli według przepisów ustawy Sąd takowe powinien był zamieścić z urzędu.
W tym kontekście podnieść należy, iż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zatem, mając na uwadze przywołany przepis oraz przedmiot niniejszej sprawy, strona nie ponosiła jakichkolwiek kosztów sądowych. Tym samym brak było podstaw do zamieszczenia w postanowieniu orzeczenia o kosztach.
Pamiętać także należy, że stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżącemu nie przysługuje więc zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się niezasadna, jak i wówczas, gdy orzeczenie nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, ponieważ była ona niedopuszczalna albo postępowanie okazało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie skarga nie została uwzględniona, albowiem doszło do jej odrzucenia, zatem Sąd nie mógł orzec o zwrocie kosztów.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.