Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 października 2008 r. tutejszy sąd odrzucił skargę G.K., przyjmując że skarżący nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Na to postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym podniósł okoliczności świadczące w jego ocenie o nieprawidłowym doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu.
Jednocześnie z zażaleniem pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i uiścił ten wpis. Po rozpoznaniu wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 r. odmówił przywrócenia tego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 30/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest wyłącznie skarga kasacyjna. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest bowiem bez wątpienia jednym z "postanowień kończących postępowanie w sprawie", o których mowa w wymienionym wyżej przepisie.
W niniejszej sprawie na postanowienie o odrzuceniu skargi pełnomocnik strony wniósł zażalenie, zatem środek zaskarżenia nieadekwatny do kwestionowanego orzeczenia. Nie sposób przy tym potraktować pisma złożonego przez radcę prawnego, zatytułowanego "zażalenie", jako skargi kasacyjnej. Po pierwsze zdaniem sądu niedopuszczalne jest korygowanie przez sąd woli zawodowego pełnomocnika, który – jak należy przyjąć – świadomie dobiera stosowane przez siebie środki prawne i przypisywać mu intencji innych, niż te, które wprost wynikają ze złożonego przez niego pisma. Po drugie zaś treść i forma przedmiotowego pisma świadczą niewątpliwie o tym, że wolą pełnomocnika skarżącego było wyłącznie złożenie zażalenia. W żadnej bowiem mierze pełnomocnik strony nie próbował nawet nadać swojemu pismu treści, która spełniałaby wymogi stawiane skardze kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.).
W tym stanie sprawy sąd, uznając że złożone przez pełnomocnika strony skarżącej zażalenie jest niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 232 § 1pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
P.Pij.