Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] Wójt Gminy R., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Nr XVI/146/2003 z dnia 30 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej (Dz. Urz Województwa Łódzkiego z dnia 14 lutego 2004 r. Nr 35, poz. 350) określił dla E. K. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1-9,11-30 czerwca oraz 1-31 lipca 2004 roku w kwocie 252,00 zł.
Przedstawiają stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, iż E. K., będąc osobą fizyczną w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadziła w okresie 1-9, 11-30 czerwca oraz 1-31 lipca 2004 roku sprzedaż towarów na terenie Centrum Handlowego A. i odmówiła uiszczenia opłaty targowej.
Budynek w którym prowadzona była sprzedaż jest samowolą budowlaną, a we wskazanym okresie użytkowany był jako hala targowa.
W ocenie Wójta zatem sposób zagospodarowania hali powodował, że jest ona halą używaną do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym jest targowiskiem na którym sprzedaż jest opodatkowana na zasadzie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.), uchwały Rady Gminy R. z dnia 30 grudnia 2003 roku Nr XVI/146/2003 w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty targowej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...].
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy R., że Hala A. jest halą używaną do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a zatem handel w niej prowadzony podlega opłacie targowej na podstawie art. 15 ust. 1 wskazanej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zarzuciła:
- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, to jest art. 15 ust. 1, 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;
- naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie przepisom Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 121 § 1, art. 122 – 123, art. 125, art. 127, art. 130 § 3, art. 139, art. 140, art. 187 § 1 i § 3, art. 190, art. 191, art. 192, art. 197 i art. 210 § 4;
- naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników prowadzących działalność gospodarczą w centrach handlowych;
- naruszenie art. 22 Konstytucji poprzez powołanie się na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 16 marca 2000 roku Nr XV/121/00 w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności wydanej z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
W dniu 12 kwietnia 2007 roku do tutejszego Sądu wpłynął wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzenie postępowania z uwagi na decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...], uwzględniającą w całości złożoną skargę.
Do wniosku załączono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], w której uchylono zaskarżoną decyzję z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] znak [...] oraz umorzono postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż hala, w której skarżąca prowadziła handel nie jest targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. do przesłania w terminie siedmiu dni dowodu doręczenia wskazanej powyżej decyzji wydanej w trybie autokontroli.
W dniu 27 kwietnia 2007 roku do tutejszego Sądu wpłynęło pismo organu, do którego załączone było zwrotne potwierdzenie odbioru czterech decyzji Kolegium wydanych w trybie autokontroli, w tym decyzji z dnia [...] Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono zbędne z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też na skutek zdarzeń które zaistniały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ocena jego legalności jest zbędna.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości dalszego postępowania, rodzący konieczność jego umorzenia. Kluczową dla niniejszego rozstrzygnięcia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. [...] Nr [...], mocą której organ działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W ten sposób organ administracji publicznej samodzielnie wyeliminował z obrotu prawnego decyzję administracyjną, której uchylenia domagała się strona skarżąca w toczącym się postępowaniu i jednocześnie w całości uwzględnił skargę podzielając jej zarzuty.
Przestał tym samym istnieć substrat zaskarżenia, a więc tym samym zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu w niniejszej sprawie. Skoro strona skarżąca, nawet w szerszym zakresie niż wskazany w skardze do sądu uzyskała satysfakcjonujące rozstrzygnięcie w postępowaniu przed organem administracji publicznej, to bezprzedmiotowe stało się prowadzenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a..
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1p.p.s.a.