Uzasadnienie
I S.A./Łd 114/03
Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. określił wobec W.M. i J.M. współwłaścicieli samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz 307 D o dopuszczalnej masie całkowitej 3.500 kg zaległość podatkową z tytułu niezapłacenia I raty podatku od środków transportowych wraz z należnymi odsetkami.
W uzasadnieniu podniesiono, że wymienionych w sentencji J.M. i W.M. obciążał obowiązek podatkowy, wobec czego winni bez wezwania wpłacić do dnia 15 lutego 2002r. I ratę podatku od środków transportowych. Brak tego rodzaju wpłaty w terminie oznacza, w ocenie organu, że powstała zaległość podatkowa w wysokości określonej decyzją.
W odwołaniu i w piśmie nazwanym uzupełnieniem odwołania W.M. wywiódł, że posiadając samochód o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3.5 tony nie podlega ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż stosowny przepis tej ustawy mówi o grupie pojazdów od 3,5 tony do 5,5 tony włącznie zaś stwierdzenie "od 3,5 ton" jest dolną granicą przedziału zaczynającego się liczbą 3501 kg do 5500 kg włącznie, która nie dotyczy posiadanego przezeń pojazdu.
Decyzją z dnia [...] skierowaną do W.M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko podatnika nie jest zasadne. Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton a przedmiotowy samochód mieści się w tym przedziale., dlatego winien być uiszczony podatek od tego pojazdu. Kolegium uznało, że błąd w stanowisku podatnika wyraża się w nietrafnym rozumieniu pojęcia "od 3,5 tony". Organ odwoławczy wyjaśnił, że chodzi o pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita jest równa lub wyższa niż 3,5 tony.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący W.M. podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu i jego uzupełnieniu. Podniósł ponadto, że posiadając pojazd o masie równej 3,5 tony nie podlega ustawie podatkowej, gdyż nie ma w słowa "równe" lub "włącznie" przy określaniu dolnej granicy przedziału tj. przy zwrocie "od 3,5 tony".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na to, iż narusza prawo.
Otóż zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.. U. nr 9/2002r. poz.
84) w brzmieniu obowiązującym w 2002r. w przypadku, gdy środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie ulega żadnych wątpliwości, iż przedmiotowy pojazd stanowił współwłasność dwóch osób: skarżącego W.M. i J.M. Po części zwrócił na to uwagę organ I instancji kierując decyzję do obu współwłaścicieli. Jednak ani w sentencji ani w uzasadnieniu decyzji tego organu nie znalazło się sformułowanie, które mogłoby świadczyć, o tym, że organ nie stracił z pola widzenia nadanego przez prawo charakteru odpowiedzialności podatkowej współwłaścicieli pojazdu.
Całkowicie natomiast pominął tę kwestię organ odwoławczy, na skutek, czego wydana przezeń decyzja skierowania została wyłącznie do skarżącego. Nad uchybieniem tym nie można przejść do porządku, już choćby z tego względu, że brak stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli może doprowadzić do nieuprawnionego zwiększenia zakresu zobowiązania podatkowego jednego z solidarnych podatników lub, równie niezasadnie spowodować uniknięcie przez innego (innych) spośród nich płacenia podatku.
Zgodnie z art. 366 par.1 kc istota odpowiedzialności solidarnej sprowadza się do tego, iż zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Zasada ta została bezzasadnie przekreślona w decyzji organu odwoławczego, zgodnie z którą zobowiązanym do zapłacenia spornego podatku był tylko skarżący, z wyłączeniem drugiego współwłaściciela.
Owo naruszenie prawa miało, zatem w rozpoznawanej sprawie oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia, co obligowało sąd na podstawie art. 145 par.1 pkt 1 litera a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł zgodnie z art. 200 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, po usunięciu tego uchybienia organ odwoławczy będzie obowiązany, po rozważeniu wszystkich argumentów strony skarżącej, rozstrzygnąć kwestie merytoryczne przedstawione w skardze i wcześniejszych pismach procesowych skarżącego.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności należało orzec jak w sentencji.
W tej sytuacji, zatem jedynie na marginesie sąd zauważa, że z punktu widzenia logiki możliwa jest sytuacja, w której dany przedmiot (pojazd) należał do dwóch zbiorów przedmiotów (pojazdów). Jednego, w którym zawierają się wszelkie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony oraz drugiego, do którego przynależą wszystkie przedmioty (pojazdy) o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony. Zbiory te nie są całkowicie rozdzielne. Łączą je przedmioty (pojazdy) o DMC równej 3,5 tony należące do obu wymienionych zbiorów.
Powyższe zdanie nie byłoby prawdziwe wówczas gdyby oba te zbiory dotyczyły przedmiotów określonych jako posiadające DMC poniżej albo powyżej 3,5 tony. Takich zwrotów jednak ustawodawca nie zawarł w będącym podstawą rozstrzygnięcia art. 9 ust. 1a cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.