Uzasadnienie
I SA/Łd 1151/04
Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] określił Spółce z o.o. A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 w kwocie 1.466.467,00 zł.
W dniu 03 sierpnia 2004 r. podatnik nadał w placówce pocztowej odwołanie od powyższej decyzji z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania.
Organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...] nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a następnie w dniu [...] postanowieniem nr [...] stwierdził o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Na to ostatnie postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów:
- - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą uzasadnione przesłanki jego zastosowania w sprawie,
- - art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest podstaw do jego zastosowania w sprawie, wobec braku ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu skargi Prezes Zarządu Spółki stwierdził, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie jest jeszcze ostateczne, albowiem w jego przedmiocie została wniesiona skarga i toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Tym samym do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia powyższej kwestii, jako zagadnienia wstępnego, uzależniającego dalszy bieg postępowania w sprawie, brak jest podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy, stosownie do postanowień art. 201 § 1 pkt 2 powołanej ustawy winien zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie, czego nie uczynił.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż decyzja z dnia [...] została skutecznie doręczona stronie postępowania podatkowego w dniu 17.06.2004 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 01.07.2004 r., natomiast samo odwołanie złożono w dniu 03.08.2004 r., tj. po upływie ustawowego terminu.
Organ odwoławczy w dniu [...] wydał na podstawie art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, ze względu na fakt nieuprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Następnie w dniu [...] wydano postanowienie nr [...], w którym stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż to postanowienie mógł wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W przypadku wydania postanowienia o przywróceniu terminu do niesienia odwołania wyłączona zostaje dopuszczalność wydania postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Organ odwoławczy, w postępowaniu wstępnym jest zobligowany do podjęcia czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy odwołanie spełnia wymagania co do treści.
Aby wniesienie odwołania było skuteczne musi zostać zachowany termin do dokonania tej czynności. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa – art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z poź. zm).
Art. 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu, m.in. również do wniesienia odwołania, ale jest ona uwarunkowana wnioskiem zainteresowanego, który jest obowiązany uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym sama możliwość wniesienia takiego wniosku jest ograniczona terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt S.A./Sz 306/98 wyraził stanowisko, iż w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem. Na wyrok ten powołał się również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. i zastosował się do wyrażonej w nim tezy.
Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania i postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia są ostateczne, co wynika wprost z treści art. 228 § 2 Ordynacji podatkowej. W związku z tym za chybiony należy uznać zarzut strony, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie jest ostateczne z powodu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Sąd stwierdza ponadto, że z treści przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika obligatoryjna podstawa zawieszenia postępowania, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (por. wyrok NSA z 10.08.1983 I SA 481/83 opubl. ONSA 1983 Nr 2 poz. 65 i PiP 1984 Nr 7 s. 147). W niniejszej sprawie organ podatkowy nie miał podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy wniesiono skargę do sądu administracyjnego na postanowienie odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na dany akt administracyjny orzeka jedynie o jego zgodności z prawem.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.