Uzasadnienie
J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie karty podatkowej.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł podatnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną H., 15-letnią wnuczką K. oraz 13-letnim wnuczkiem P.. Rodzina zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym o pow. 45 m2. Nie posiada żadnego majątku. Łączny dochód rodziny, (na który składają się: renta chorobowa skarżącego, wynagrodzenie żony oraz świadczenia z zakresu opieki społecznej), wynosi 2.779,86 zł brutto. Rodzina ponosi wydatki z tytułu czynszu, opłat za energię elektryczną i gaz w łącznej kwocie 570 zł. Przy czym skarżący podkreślił, że zmuszony jest do rezygnacji z zakupu lekarstw na kwotę 120 zł miesięcznie.
Jednocześnie w uzasadnieniu wniosku skarżący dodatkowo wyjaśnił, że przebywa na rencie chorobowej i stanowi wraz z żoną rodzinę zastępczą dla wnuczki. Natomiast wnuczek zamieszkuje z nimi z uwagi na brak tolerancji przez ojczyma. Pomimo, że wraz z żoną nie są opiekunami prawnymi wnuczka, ponoszą koszty jego utrzymania.
Ponadto skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną H., 15-letnią wnuczką K. oraz 13-letnim wnuczkiem P.. Jedyny majątek rodziny stanowi mieszkanie kwaterunkowe o pow. 45 m2. Łączny dochód rodziny zamyka się kwotą 2.779,86 zł brutto. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią wydatki z tytułu czynszu, opłat za energię elektryczną i gaz w łącznej kwocie 570 zł. Z uwagi na trudną sytuację majątkową skarżący zrezygnował z zakupu lekarstw na kwotę 120 zł miesięcznie.
Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W ocenie Referendarza sądowego skarżący wykazał dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
P.Z-C.