Uzasadnienie
W dniu 22 listopada 2017 roku S. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą mu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.
W dniu 14 lutego 2018 roku do sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący wniósł o ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. W swoim oświadczeniu wskazał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczne dochody zamykają się kwotą ok. 2.300 – 2.400 zł netto. Wnioskodawca nie posiada żadnego istotnego majątku zamieszkuje z żoną w mieszkaniu spółdzielczym typu lokatorskiego. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania wskazane przez stronę zamykają się kwotą ok. 780 zł (czynsz, prąd, gaz, telefon i internet). Dodatkowo w związku z chorobą potwierdzoną stosownym zaświadczeniem lekarskim skarżący ponosi wysokie wydatki na leczenie ok. 310-400 zł miesięcznie.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący uiścił wpis od skargi a nastepnie wystąpił o prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza PPF), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 246 § 1pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczne dochody zamykają się kwotą ok. 2.300 – 2.400 zł netto. Nie posiada żadnego istotnego majątku zamieszkuje z żoną w mieszkaniu spółdzielczym typu lokatorskiego. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania wskazane przez stronę zamykają się kwotą ok. 780 zł (czynsz, prąd, gaz, telefon i internet). Dodatkowo w związku ze swoją chorobą skarżący ponosi wysokie wydatki na leczenie ok. 310-400 zł miesięcznie. Uwzględniając powyższe, stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonego już wpisu od skargi i ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. (art. 253 p.p.s.a.).
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych jest niezasadny bowiem zwolnienie od kosztów sądowych może dotyczyć jedynie przyszłych kosztów do których uiszczenia może być zobowiązany wnioskodawca w związku z toczącym się postępowaniem, nie może zaś dotyczyć kosztów już przez stronę uiszczonych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
AKE.