Uzasadnienie
W związku za toczącym się postępowaniem egzekucyjnym A. K. w piśmie z dnia 18 grudnia 2002 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc w szczególności, że egzekwowany obowiązek nie istnieje. Zobowiązany wskazał, że decyzja Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. została uchylona wyrokiem NSA z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie I S.A./Łd 1421/00.
Urząd Skarbowy Ł.-P. postanowieniem z dnia [...] w oparciu m. in. o przepisy art. 34 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968) działając jako wierzyciel wyraził stanowisko, w którym nie uwzględnił wniesionych zarzutów. W uzasadnieniu postanowienia wskazano w szczególności, że wyrokiem NSA z dnia 4 czerwca 2002 r. uchylono decyzję Izby Skarbowej w Ł. natomiast w obrocie prawnym pozostaje poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Ponadto w wyniku ponownego rozpatrzenia przez Izbę Skarbową w Ł. złożonego odwołania od tej decyzji Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia A. K. postanowieniem z dnia [...] utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] podzielając argumenty zawarte w jego uzasadnieniu.
W skardze do sądu administracyjnego A. K. wniósł o uchylenie postanowienia Izby Skarbowej w Ł. podnosząc w dalszym ciągu, że nie może być prowadzona egzekucja w oparciu o tytuł wykonawczy, dla którego podstawą była decyzja Urzędu Skarbowego, co do której Naczelny Sąd Administracyjny uchylił utrzymującą ją w mocy decyzję Izby Skarbowej. Zdaniem skarżącego stanowisko takie wynika z art. 225 Ordynacji podatkowej który stanowi, że w wyżej wymienionej sytuacji wykonanie decyzji podlega wstrzymaniu z mocy prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, jakkolwiek z innych przyczyn niż podnoszone przez Skarżącego.
Zgodnie z art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 tej ustawy, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.
W rozpatrywanej sprawie zobowiązany zgłosił zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 cyt. ustawy. Wierzycielem w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym jest Urząd Skarbowy Ł.-P. Równocześnie ten sam Urząd Skarbowy jest także organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie egzekucyjne. Nie jest celowe i dopuszczalne aby ten sam podmiot (wierzyciel będący równocześnie organem egzekucyjnym) sam przedstawiał sobie swoje stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów. Organ egzekucyjny będący równocześnie wierzycielem wyraża swoje stanowisko co do zgłoszonych zarzutów w postanowieniu wydanym na podstawie art. 34 § 4 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (postanowieniu w sprawie zgłoszonych zarzutów) a nie w postanowieniu w sprawie stanowiska wierzyciela. Postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wierzyciel nie jest równocześnie organem egzekucyjnym.
Takie postanowienie jest bezprzedmiotowe, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to ta sama jednostka organizacyjna – ten sam podmiot (zob. R. Hauser, Z. Leoński – Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, str. 105).
Z tych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.