Uzasadnienie
W dniu 11 września 2013 roku J. W. i J. W. wnieśli skargę na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku zawierające w swej treści zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy w zakresie wznowienia postępowania podatkowego oraz stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że kwestionowanym postanowieniem Prezydent Miasta Ł. zawiadomił ich, iż przedłuża termin załatwienia sprawy w przedmiocie wznowienia postępowań zakończonych decyzjami wydanymi w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1994-2007 do dnia 30 października 2013 roku w związku z jej skomplikowanym charakterem, pouczając, iż na wydane postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Nie zgadzając się z tym postanowieniem, skarżący podnieśli, że procedura postępowania podatkowego nie przewiduje postanowienia o zawiadomieniu, na które zażalenie nie przysługuje. Stwierdzili przy tym, że Prezydent Miasta Ł., nadając zawiadomieniu formę postanowienia, dążył do pozbawienia skarżących prawa do sądu na czynność zawiadomienia, co narusza ich prawa podmiotowe. W ocenie skarżących nazwanie doręczonego zawiadomienia postanowieniem nie oznacza, że doręczone zawiadomienie jest postanowieniem. Ponadto skarżący przedstawili aktualny przebieg postępowania z ich wniosku z dnia 21 lipca 2013 roku o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami podatkowymi w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1994-2013. W konkluzji stwierdzili, że uchylenie się od wydania postanowień w przedmiocie wznowienia postępowania ma na celu utrzymywanie stanu zagrożenia dla ludzkiego życia, zdrowia, rodziny i jej mienia z zamiarem doprowadzenia do biologicznej likwidacji pokrzywdzonych.
Zaskarżona czynność narusza zatem publiczne prawa podmiotowe skarżących. Nazwanie jej postanowieniem ma na celu pozbawienie prawa do sądu, a ponadto, oddalając termin ich ochrony o kilka miesięcy, w nadziei, iż w tym okresie uda się doprowadzić do zadręczenia pokrzywdzonych, narusza prawo do życia oraz zakaz znęcania się nad ludźmi, co wyczerpuje znamiona pospolitego czynu poważnej kryminalnej natury.
Z powyższych względów skarżący wnieśli o stwierdzenie na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bezskuteczności zaskarżonego postanowienia oraz o zawiadomienie w formie postanowienia organów właściwych (i/lub organ zwierzchni) o działaniach Prezydenta Miasta Ł. "zmierzających do biologicznej likwidacji obywateli polskich podanych jego władztwu".
Ponadto skarżący poinformowali, że bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w zakresie wydania postanowień o wznowieniu postępowań w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1994-2007 jest przedmiotem odrębnej skargi.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wskazał, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) nie przewiduje zażalenia na postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy i z tego względu wniósł o odrzucenie skargi. Powyższe stanowisko organ podtrzymał także w piśmie z dnia 1 października 2013 roku.
Ponadto w dniu 9 października 2013 roku wpłynęło do Sądu pismo skarżących, w którym wnieśli o odrzucenie skargi ze względu na brak sprawy podlegającej rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Wskazali przy tym, że uzasadnienie ich stanowiska zostało doręczone do akt sprawy o sygn. I SAB/Łd [...], gdyż w istocie jest to ta sama sprawa, co potwierdził organ, udzielając w dniu 1 października 2013 roku jednej odpowiedzi na obie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to zatem, że nie wszystkie postanowienia wydawane w postępowaniu podatkowym, będącym administracyjnym postępowaniem szczególnym, podlegają kontroli sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę na postanowienie zawierające w swej treści zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy w zakresie wznowienia postępowania podatkowego oraz stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących podatku od nieruchomości, ponosząc, że postanowienie to narusza prawo, gdyż procedura postępowania podatkowego nie przewiduje postanowienia o zawiadomieniu, na które zażalenie nie przysługuje. Stwierdzili przy tym, że Prezydent Miasta Ł., nadając zawiadomieniu formę postanowienia, dążył do pozbawienia ich prawa do sądu na czynność zawiadomienia, co narusza ich prawa podmiotowe.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ podatkowy nadał zawiadomieniu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy prawidłową formę postanowienia. Zawiadomienie to bowiem jako czynność procesowa dotycząca kwestii wynikłej w toku postępowania musi przybrać formę postanowienia, o czym przesądza treść art. 216 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Jednakże na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, jak słusznie zauważył organ podatkowy
I instancji, zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to nie kończący także postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to zatem, że postanowienie zawierające w swej treści zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
W tej sytuacji skarga, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jednocześnie niedopuszczalność skargi przesądza o braku podstaw uzasadniających uwzględnienie wniosków skarżących dotyczących stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonego postanowienia oraz zawiadomienia organów właściwych lub organu zwierzchniego o działaniach Prezydenta Miasta Ł. "zmierzających do biologicznej likwidacji obywateli polskich podanych jego władztwu".
Już tylko jedynie na marginesie niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że jeśli zdaniem skarżących organ nie miał podstaw do przedłużenia terminu załatwienia sprawy, to powinni wnieść skargę na bezczynność organu (względnie przewlekłe prowadzenie postępowania), co jak wynika z akt sprawy, skarżący uczynili. Podkreślić jednak należy, że obie te sprawy (o sygn. akt I SA/Łd [...] i I SAB/Łd [...]), wbrew twierdzeniom skarżących zawartych w piśmie z dnia 10 października 2013 roku, mają odrębny charakter, a co za tym idzie, każda z nich podlega odrębnemu rozpoznaniu.
Mając na uwadze powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.
AK.