Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. określił Pani I.L. zobowiązanie podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług za m-c październik, listopad i grudzień 1998r. w kwocie 2.154 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż od października 1998r. podatniczka rozpoczęła prowadzenie własnej działalności gospodarczej i pomimo dokonania w tym miesiącu pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) nie złożyła wymaganej deklaracji podatkowej VAT-6, zawierającej oświadczenie o wyborze formy zwolnienia od podatku od towarów i usług. Nie złożenie zaś oświadczenia o wyborze formy zwolnienia od podatku od towarów i usług jest jednoznaczne z dokonaniem przez podatnika wyboru opodatkowania podatkiem od towarów i usług i powstałą w związku z tym koniecznością odprowadzania zaliczek na podatek.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazała, że przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług złożyła osobiście we właściwym ze względu na miejsce prowadzonej działalności gospodarczej - [...] Urzędzie Skarbowym Ł. pisemne oświadczenie o wyborze formy zwolnienia.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji dodatkowo podnosząc, iż przesłuchanie w charakterze świadka - męża podatniczki – E.L. nie wniosło do sprawy żadnych nowych, istotnych okoliczności, a przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające potwierdziło fakt, że podatniczka zarówno w Urzędzie Skarbowym Ł. jak i w urzędzie właściwym ze względu na miejsce prowadzonej działalności gospodarczej nie złożyła wymaganej deklaracji VAT-6 zawierającej oświadczenie o wyborze formy zwolnienia. Oświadczenia nie znaleziono również, jak sugerowała strona w aktach i dokumentach podatkowych męża i syna.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Dodatkowo podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ w stosunku do zobowiązania podatkowego powstałego za okres październik - grudzień 1998r. stosownie do treści art. 59 § 1 w związku z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) nastąpiło przedawnienie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodatkowo wskazał, że podniesiony w skardze zarzut dotyczący przedawnienia powstałego zobowiązania jest niezasadny, ponieważ zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej).
Ustosunkowując się do otrzymanej odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym z dnia 10 maja 2004r. skarżąca powołując się uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003r. (sygn. FPS 8/03) ponownie podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazując jednocześnie, że nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ przed doręczeniem zawiadomienia o zajęciu, organ podatkowy skutecznie dokonał jego cofnięcia. Skarżąca podkreśliła, że złożyła pisemne oświadczenie o wyborze formy zwolnienia od podatku od towarów lecz z powodu niezachowania formy formularza i zmiany właściwości Urzędu Skarbowego oświadczenie mogło zaginąć.
W odpowiedzi na pismo procesowe skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej zaakcentował, że pierwszą czynnością powodującą skuteczne przerwanie terminu przedawnienia było wystawienie w dniu [...] zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego (doręczonego stronie w dniu 11 grudnia 2003r.) wystawionego na podstawie tytułów wykonawczych Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...].
W piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2004r. skarżąca ponownie podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty, kwestionując uznanie za czynność skutecznie przerywającą bieg terminu przedawnienia, wystawienie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Głównym zarzutem, który wyłania się z analizy treści skargi i późniejszych pism procesowych skarżącej jest pominięcie przez organy podatkowe faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, gdyż pomiędzy terminem wystawienia przez organ pierwszej instancji zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym z [...] a terminem doręczenia decyzji wymiarowej, wspomniany organ "zajęcie to cofnął" (tak np. w piśmie procesowym skarżącej z 12 sierpnia 2004 r.). W aktach sprawy o sygn. I SA/Łd 214/04 (k.
24) znajduje się w/w zawiadomienie. Załączona jest do niego dalsza dokumentacja świadcząca o przeprowadzeniu czynności egzekucyjnych. Nie ma natomiast najmniejszego śladu "cofnięcia" w jakiejkolwiek formie prawnej dokonanego zajęcia – nie można za takie w żadnym wypadku uważać wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. postanowieniem z dnia [...]. Skarżąca nie sprecyzowała zresztą czym byłoby owo "cofnięcie" ani nie udokumentowała swoich twierdzeń w tym przedmiocie. Jej zarzut trzeba zatem uznać za chybiony.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca nie wykazała też faktu złożenia oświadczenia o zwolnieniu z podatku VAT. W trakcie postępowania podatkowego, a także w pismach procesowych skierowanych do sądu administracyjnego wyjaśniła ona, że stosowne oświadczenie złożyła "na zwykłej kartce papieru". Rzecz w tym, żer ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W aktach sprawy brak jest dowodu dokonania takiej czynności, zaś sformułowane w tym przedmiocie wyjaśnienia, m. in. w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego Ł. z dnia 9 września 2003 r., nie dają podstaw do uznania faktu złożenia oświadczenia. Sama skarżąca przyznała, że oświadczenie "na swoje nieszczęście – napisała tylko w 1 egz. i przekazała do rąk pani Urzędnik z pokoju rejestracji NIP".
W ocenie Sądu, tej treści wyjaśnienie jest niewystarczające dla wykazania faktu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania. Oznacza to, że organy podatkowe właściwie oceniły wiarygodność wyjaśnień, o których mowa, odmawiając im mocy dowodowej. Nie naruszono tym samym przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, co skutkowałoby wzruszeniem zakwestionowanej decyzji.
Wobec tych ustaleń, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.- jz/