Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzutom podniesionym w skardze nie można odmówić słuszności.
Jest bezsporne między stronami, że w okresie objętym kontrolą tj. przez cały 1994 rok oraz w okresie od stycznia do maja 1995 r. skarżąca faktycznie wykonywała usługi transportu międzynarodowego. Jednocześnie nie dysponowała koncesją wydaną na swoje nazwisko bądź firmę, która uprawniałaby do świadczenia tego typu usług w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 75 poz. 332 ze zm./. Okoliczności tej podatniczka nigdy nie kwestionowała, ale powoływała się na fakt, iż nabyła stosowne uprawnienia przez wykorzystywanie koncesji udzielonej innym podmiotom gospodarczym. Przekazywały one swoje uprawnienia wynikające z koncesji na skarżącą w drodze cesji praw. Stosowne umowy w tym zakresie znajdują się w aktach sprawy. Posługiwanie się przez skarżącą jako przewoźnika koncesjami wystawionymi na rzecz innych jednostek było praktyką akceptowaną przez organy celne na terenie całego kraju.
Wskazuje to, iż takie sytuacje nie miały charakteru jednostkowego i podobnie postępowali inni przewoźnicy. Należy przy tym podkreślić, że w treści powołanej wyżej ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego brak jest zapisu, który zawierałby zakaz odstępowania koncesji osobom trzecim. Dlatego też stanowisko organu skarbowego, który uznał, że koncesja nie mogła być przedmiotem cesji praw, choć być może słuszne, nie zostało należycie umotywowane.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że koncesja do wykonywania usług transportu międzynarodowego udzielana jest podmiotowi lub osobie fizycznej spełniającej określone warunki, a więc nie może być ona przedmiotem cesji praw. Teza ta nie jest w pełni prawdziwa, gdyż nie można wykluczyć, że skarżąca obiektywnie spełniała warunki określone w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, choć niewątpliwie koncesji nie uzyskała, gdyż w tym czasie nawet się o nią nie ubiegała. Umowa cesji praw nabytych jest prawnie dopuszczalna, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej, bądź chodzi o prawa o charakterze osobistym.
Takiej jednak tezy organy skarbowe nie postawiły i stanowisko w zakresie niedopuszczalności cesji praw do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego należy uznać za przekonywające. Dodatkowo respektując w pełni zasadę autonomii organów podatkowych i celnych należy podkreślić, że z punktu widzenia podatnika winny one stosować tę samą interpretację obowiązujących przepisów dla zachowania jedności i poszanowania prawa. Ustalenie Izby Skarbowej w tym zakresie mają podstawowe znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca nie została uznana za uprawnionego przewoźnika drogowego w rozumieniu par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. /Dz.U. nr 39 poz. 175 ze zm./ z uwagi na to, że nie posiadała koncesji. Gdyby bowiem dopuścić istnienie możliwości przekazywania czasowego uprawnień koncesyjnych to należałoby uznać, że skarżąca była uprawnionym przewoźnikiem drogowym spełniającym wszelkie wymogi określone w rozporządzeniu. W momencie wykonywania usługi dysponowała bowiem koncesją wydaną na rzecz innej osoby, choć nie posiadała tego dokumentu wystawionego dla siebie.
Zasadny jest także argument skargi dotyczący niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy /art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa/. Organy skarbowe opodatkowały stawką 22 proc. całość obrotu uzyskanego przez podatniczkę z tytułu wykonywania przez nią usług międzynarodowego transportu drogowego bez rozróżnienia, czy czynności te były wykonywane na terytorium Polski, czy też poza jej granicami. Tymczasem zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ opodatkowaniu podlega również eksport i import towarów lub usług. W myśl art. 4 ust. 6 przez eksport usług rozumie się usługi wykonywane przez podatnika za granicą, a także, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 usługi transportu międzynarodowego. Oznacza to, że jak słusznie podnosi strona skarżąca, nawet gdyby uznać, że podatniczka nie była uprawniona do stosowania stawki "0" proc. w podatku VAT jako osoba świadcząca usługi transportu międzynarodowego, to należało uwzględnić fakt, że mogła naliczać "0" proc. podatek VAT od usług wykonywanych poza granicami RP w oparciu o treść art. 18 ust. 3 w związku z art. 4 pkt 6 cytowanej ustawy o VAT.
Na podstawie posiadanej przez skarżącą dokumentacji przewozowej możliwe jest ustalenie jaka część usługi była wykonywana w kraju, a jaka za granicą. Dopiero po dokonaniu tego rozgraniczenia będzie możliwe naliczenie podatku VAT odrębnie dla tych dwóch grup czynności.
Także kwestia opodatkowania usług gier zręcznościowych nie została należycie wyjaśniona. Kwestionując prawo podatniczki do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT w tym zakresie organy skarbowe nie wskazały na naruszenie konkretnego przepisu ustawy. Nie skorzystały także z możliwości uzyskania opinii organów statystycznych w tym zakresie w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o statystyce państwowej. /Dz.U. 1989 nr 40 poz. 221/ w zw. z art. 4 pkt 2 cytowanej ustawy o VAT. Okoliczność, że gry te nie są już obecnie w posiadaniu podatniczki nie wyłącza przecież możliwości ustalenia ich rodzaju i sposobu działania w oparciu o wszelkie dostępne dowody. W żadnym razie nie można tej okoliczności interpretować na niekorzyść skarżącej na co wskazuje sugestia zawarta w odpowiedzi na skargę.
Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia Sąd, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.