Uzasadnienie
Sprawa toczy się ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok.
Zarządzeniem z dnia 22 października 2010 roku Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie doręczone zostało do Kancelarii Adwokackiej A. K. w dniu 3 listopada 2010 roku.
Do dnia dzisiejszego nie uzupełniono wskazanego braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie strona skarżąca została prawidłowo wezwana do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Termin do wypełnienia tego obowiązku minął 10 listopada 2010 roku.
Nieusunięcie w zakreślonym terminie braku formalnego, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi przez Sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Z uwagi na fakt, iż strona, mimo odpowiedniego pouczenia o terminie uzupełnienia braków skargi i skutkach niewykonania tego obowiązku, nie złożyła wskazanego w wezwaniu dokumentu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Sz.Ch.