Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] nr [...] określającą P.T. podatek od towarów i usług w wysokości 13.158 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 17 września 2008 r. podatnik zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane jako "wózki dla niepełnosprawnych napędzane elektrycznie [...] – 35 szt.". Towar zaklasyfikowano do kodu 8713 90 00 00 (pozostałe wózki dla osób niepełnosprawnych nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób).
Naczelnik Urzędu Celnego zakwestionował przyjętą przez podatnika klasyfikację celną i decyzją z [...] nr [...], zmienił zastosowany przez importera kod taryfy celnej na kod 8703 90 10 00 i określił niezarejestrowaną kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 5.067 zł, a następnie decyzją, również z [...] nr [...], wymierzył stronie podatek akcyzowy z tytułu importu w kwocie 1.798 zł. W dalszej kolejności Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z 31 sierpnia 2010 r. określił stronie podatek od towarów i usług w wysokości 13.158 zł.
W odwołaniu od tej ostatniej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez zastosowanie nieprawidłowej stawki podatku od towarów i usług, a także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 120–122, art. 124, art. 187 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.").
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w świetle art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa VAT") decyzja określająca podatek od towarów i usług w imporcie ma charakter techniczny. Podstawa opodatkowania VAT zależy bowiem od kwoty cła, wartości celnej oraz wysokości podatku akcyzowego. Organ podkreślił, że wartość celna i wysokość cła nie mogą być w postępowaniu podatkowym określane w sposób niezależny od ostatecznych rozstrzygnięć w takiej samej materii dokonanych wcześniej w postępowaniu celnym. Organ podatkowy jest w tym wypadku związany ustaleniami podjętymi w postępowaniu celnym.
W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] w której określono prawidłową wartość celną sprowadzonego towaru oraz wysokość należności wynikających z długu celnego. Następnie zaś Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] wydaną w przedmiocie określenia podatku akcyzowego z tytułu importu ww. towarów.
W związku z tym, organ celny uznał za miarodajny stan faktyczny i prawny ustalony w postępowaniu celnym i akcyzowym, i na podstawie między innymi art. 29 ust. 13 i 15 oraz art. 41 ust. 1 ustawy VAT wymierzył podatek od towarów i usług z tytułu importu sprowadzonych wózków.
Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika P.T., który wniósł o stwierdzenie jej nieważności i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie — o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
- — przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w szczególności naruszenie Reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, a także wyjaśnień do Taryfy celnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie;
- — przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.
W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł szereg argumentów przemawiających, w jego ocenie, przeciwko przyjętej przez organ podatkowy klasyfikacji celnej importowanego towaru. Zdaniem pełnomocnika klasyfikacja zastosowana przez podatnika była prawidłowa (pozycja 8713 obejmująca wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób). Organ odwoławczy, dokonując odmiennej klasyfikacji, nie dostrzegł, że pojazdy sprowadzone przez podatnika, nie były zwykłymi pojazdami przystosowanymi dla osób niepełnosprawnych, lecz pojazdami z założenia przeznaczonymi specjalnie dla osób niepełnosprawnych. Ta cecha przesądzała o ich zaliczeniu do pozycji 8713 WTC.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przed złożeniem rozpatrywanej skargi P.T. wniósł do tutejszego sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Wyrokiem z 1 grudnia 2010 r., w sprawie III SA/Łd 525/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, natomiast wyrokiem z 26 czerwca 2012 r., w sprawie I GSK 656/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią (wielkością) podatkową, lecz celną. Podlega bowiem weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego zawartych w WKC. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przywołanych wyżej przepisów celnych. W przypadku zaś, gdy wielkość ta określona została ostatecznym orzeczeniem uprawnionej do orzekania w tej materii władzy, to rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie staje się wiążące dla innych organów orzekających w sprawach pochodnych dopóty, dopóki orzeczenie zawierające to ustalenie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2007 r., I FSK 1005/07), a to z kolei oznacza, że "sprawa celna" dotycząca wartości celnej towarów nie może być tożsama ze "sprawą podatkową" dotyczącą podatku akcyzowego lub podatku od towarów i usług (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 kwietnia 2011 r., I SA/Gd 214/11, cbois).
W niniejszej sprawie organ podatkowy trafnie uznał, że wiążą go ustalenia dokonane mocą decyzji z [...], którą Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. określił stronie niezarejestrowaną kwotę należności wynikających z długu celnego. W decyzji tej organ zmienił zastosowaną przez stronę klasyfikację przedmiotowego towaru, przypisując go do kodu 8703 09 10 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Decyzja pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...] Sądowi z urzędu jest wiadome, że skargę na tę decyzję WSA w Łodzi oddalił wyrokiem z 1 grudnia 2010 r. w sprawie III SA/Łd 525/10, zaś skarga kasacyjna od wskazanego rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 czerwca 2012 r. w sprawie I GSK 656/11. Powyższe oznacza, że zarzuty dotyczące klasyfikacji taryfowej, które były przedmiotem rozważań organu celnego i sądu administracyjnego w postępowaniu dotyczącym tamtej sprawy, nie mogą być rozstrzygane ponownie, jak tego oczekuje skarżący.
Kwoty wartości celnej, cła oraz podatku akcyzowego zostały wyznaczone ostatecznymi decyzjami odpowiednio organu celnego i organu podatkowego. Te odrębne decyzje wiązały organ podatkowy w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu rozpatrywanego importu. Przypomnieć bowiem należy, że w przypadku podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13 zd. 2 ustawy VAT). Wspomniane decyzje wiążąco zatem wyznaczyły elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie. Pozostając w obrocie prawnym, korzystają z domniemania zgodności z prawem.
W tej sytuacji sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. Organy podatkowe prawidłowo bowiem ustaliły stan faktyczny sprawy, wyciągając z niego właściwe konsekwencje prawne.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270), oddalił skargę.
P.Pij.