Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wykreślił z dniem [...] A. R. z rejestru podatników podatku od towarów i usług.
W dniu 15 maja 2006 r. A. R. wniósł odwołania od powyższego postanowienia. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W dniu 7 lipca 2006 r. A. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W jej treści powołał się na szczegóły związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wniósł o przywrócenie statusu podatnika VAT czynnego, zobowiązanie Urzędu Skarbowego w P. do ustalenia innego okresu rozliczeniowego niż rok kalendarzowy oraz alternatywnie o zwrot nadpłaconego podatku VAT.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie bądź też odrzucenie skargi wskazując, że skarżący nie dość dokładnie określił zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2006 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działanie lub bezczynność dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżący nadesłał kopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] wskazując je jako rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia oraz oświadczając, że brak jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Ponownie, alternatywnie skarżący wniósł o zwrot nadpłaconego podatku VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Na postanowienie to, o czym pouczono skarżącego, nie przysługiwało zażalenie. Stosownie bowiem do treści art. 236 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zaskarżone postanowienie nie było również postanowieniem kończącym postępowania w sprawie, bowiem wykreślenie z rejestru podatników VAT jest jedynie czynnością materialno - techniczną i jako takie nie wymaga wszczynania odrębnego postępowania. Powyższe przesądza również o tym, że nie mamy w tym przypadku do czynienia z rozstrzygnięciem sprawy co do istoty.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn (innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5) niedopuszczalne. Inną przyczyną jest niewątpliwie zaskarżenie rozstrzygnięcia nie objętego kognicją sądu administracyjnego, a zatem rozstrzygnięcia, którego kontroli pod względem zgodności z prawem, na skutek wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie, sąd nie może przeprowadzić.
Stosownie do treści art. 52 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 ustawy). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). Powołane przepisy uprawniają do wniesienia skargi do sądu administracyjnego po wyczerpaniu toku instancji. Dla spełnienia powyższego warunku skarżący winien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (a więc inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
W praktyce oznacza to, że Sąd nie może również rozstrzygnąć drugiego, alternatywnie wskazanego w skardze wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się przed organami podatkowymi, na wniosek podatnika i powinno zostać zakończone wydaniem stosownej decyzji administracyjnej, która, nie przesądzając wyniku takiego postępowania i przy spełnieniu ustawowych warunków, mogła by być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Również w tym postępowaniu skarżący mógłby kwestionować zasadność wykreślenia go z rejestru podatników VAT. Możliwość taką zapewnia mu art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym art. 237 postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Jednakże na obecnym etapie postępowania skarga A. R. jest niedopuszczalna.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.