Uzasadnienie
I.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku obrotowym za 1995 rok.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W dniu 26 lutego 2009 roku M.K. złożył do akt sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie.
Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2009 roku pełnomocnik skarżącej, zobowiązany do sprecyzowania pisma z dnia 22 kwietnia 2009 roku, oświadczył, że wnosi o zawieszenie postępowania w sprawie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 roku wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi brak przesłanek do przyłączenia się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania.
W dniu 3 lipca 2009 roku pełnomocnik skarżącej złożył pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
(MSi)