Uzasadnienie
We wniosku z dnia 9 listopada 2005 r. Z. Sz. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z zapytaniem, czy podlegają odliczeniu od podatku dochodowego od osób fizycznych wydatki poniesione na gromadzenie oszczędności na rachunku oszczędnościowo – kredytowym w ramach umowy o kredyt kontraktowy z przeznaczeniem ich na wpłatę na konto funduszu remontowego Wspólnoty Mieszkaniowej zarządzającej nieruchomością budynkową, w której znajduje się mieszkanie podatniczki, stanowiące odrębną nieruchomość lokalową.
Postanowieniem z dnia [...] organ uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione w złożonym wniosku. Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż systematyczne gromadzenie oszczędności w kasie mieszkaniowej ma na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy, co oznacza, że wydatkowanie środków tam zgromadzonych na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, w związku z planowanym remontem nieruchomości wspólnej, nie będzie realizowało celu systematycznego oszczędzania i zobowiązuje podatniczkę do zwrotu ulgi podatkowej za rok, w którym nastąpiło wycofanie oszczędności z kasy mieszkaniowej.
W zażaleniu od postanowienia Z. Sz. zakwestionowała dokonaną przez organ podatkowy wykładnię przepisów ustawy o niektórych formach popieraniu budownictwa mieszkaniowego, ustawy o własności lokali i kodeksu cywilnego wyrażając pogląd, że wydatek na remont balkonu stanowiącego nieodłączną część mieszkania podatniczki, wykonany w ramach środków z funduszu remontowego Wspólnoty Mieszkaniowej odpowiada celowi mieszkaniowemu i służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy.
Po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia, podzielając argumenty organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż w katalogu celów systematycznego oszczędzania, zawartym w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), nie mieści się dokonywanie wpłat na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, dlatego Z. Sz. powinna zwrócić ulgę podatkową za rok, w którym wycofała oszczędności z kasy.
W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji strona kwestionowała skuteczność ustanowienia na jej rzecz odrębnej własności lokalu, podniosła też, iż wpłacona na fundusz remontowy kwota oszczędności zgromadzonych w kasie mieszkaniowej została przekazana na remont balkonu stanowiącego nieodłączna całość mieszkania podatniczki, a nie na fundusz przeznaczony do realizacji celów remontowych części wspólnych budynku. Wyjaśniła dodatkowo, że remontu balkonu nie mogła dokonać sama, gdyż spowodowałoby to zachwianie estetyki elewacji, poza tym nieprawidłowo odprowadzana woda deszczowa z balkonu mieszkania zlokalizowanego nad mieszkaniem Z. Sz. dalej niszczyłaby balkon.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po ponownym rozpoznaniu zarzutów Z. Sz. w sprawie udzielonej interpretacji przepisów prawa podatkowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując stanowisko, iż w przedstawionym przez podatniczkę stanie faktycznym nie mogła ona skorzystać z odliczenia od podatku ulgi remontowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. Sz. powtórzyła zarzuty podnoszone w toku postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie wskazując argumenty tożsame z przedstawionymi w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W myśl art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 r. Nr 14, poz. 176), według stanu prawnego przed 1 stycznia 2002 r., podatnik mógł dokonać obniżenia kwoty podatku dochodowego, jeżeli w roku podatkowym systematycznie gromadził oszczędności wyłącznie na jednym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w jednym banku prowadzącym kasę mieszkaniową. W ustawie z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. 2001 r. Nr 134, poz. 1509) w art. 4 ust. 3 ustawodawca przyznał podatnikom, którzy zawarli umowę o kredyt kontraktowy z bankiem prowadzącym kasę mieszkaniową o systematyczne gromadzenie oszczędności, według zasad określonych w przepisach o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, i przed dniem 1 stycznia 2002 r. nabyli prawo do odliczania od podatku wydatków poniesionych na cel określony w art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r., na zasadach określonych w tej ustawie, prawo do odliczania od podatku dalszych kwot wpłaconych oszczędności na kontynuację systematycznego gromadzenia oszczędności wyłącznie na tym samym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w tym samym banku prowadzącym kasę mieszkaniową, poniesionych od dnia 1 stycznia 2002 r., do upływu określonego przed dniem 1 stycznia 2002 r. terminu systematycznego gromadzenia oszczędności, wynikającego z umowy o kredyt kontraktowy.
Zgodnie natomiast z art. 27a ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r., gdy podatnik skorzystał z odliczeń od podatku z tytułu wydatków poniesionych na cele określone w ust. 1 pkt 2, a następnie wycofał oszczędności z kasy mieszkaniowej, poza przypadkami, gdy wycofana kwota po określonym w umowie o kredyt kontraktowy okresie systematycznego oszczędzania została wydatkowana zgodnie z celami systematycznego oszczędzania na rachunku prowadzonym przez tę kasę, do podatku należnego za rok, w którym zaistniały te okoliczności, dolicza się odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z tych tytułów. Jak wynika jednoznacznie z treści powołanego przepisu podatnik, w sytuacji wycofania środków zdeponowanych na rachunku w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, zachowuje prawo do odliczenia wyłącznie wówczas, gdy wypłacona kwota zostanie skonsumowana na realizację celu, dla którego podatnik systematycznie gromadził oszczędności. W art.
8. ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) ustawodawca określił, iż kredyt kontraktowy udzielany jest na "cele mieszkaniowe, służące zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy". Pojęcie to zostało doprecyzowany w ust. 2, który w pkt 1-5 wymienia dokładnie, jakie cele ustawa uznaje za realizujące własne potrzeby mieszkaniowe biorącego kredyt. Jednym z nich jest remont domu albo lokalu, z wyjątkiem bieżącej konserwacji i odnowienia mieszkania (pkt 3). Zawarty w powołanym przepisie katalog jest katalogiem zamkniętym, co oznacza w niniejszej sprawie, iż prawo do skorzystania z ulgi podatkowej przysługiwać będzie skarżącej jedynie w przypadku uznania, że cel na jaki podatniczka wydała wypłacone z kasy mieszkaniowej pieniądze mieści się w jednej z kategorii wydatków wskazanych w art. 8 ust. 2 wyżej powołanej ustawy.
Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, iż podjęcie środków z rachunku prowadzonego w ramach umowy kredytu kontraktowego, a następnie ich wpłata na rachunek wspólnoty mieszkaniowej, z przeznaczeniem na fundusz remontowy, nie stanowi wydatku na remont lokalu (art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego).
W sprawie strony nie kwestionują faktu dokonania przez skarżącą wypłaty oszczędności z kasy mieszkaniowej i wpłacenie ich na fundusz remontowy, spór dotyczy jedynie odmiennej interpretacji co do przeznaczenia tych środków po ich podjęciu.
Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie wykładni przepisów, środki wpłacane przez właścicieli lokali na fundusz remontowy Wspólnota Mieszkaniowa A zamierzała przeznaczyć na remont budynku polegający na skuciu części balkonów, zmianie sposobu odprowadzania wód opadowych, ewentualnej naprawie ocieplenia ściany z balkonami, wykonaniu nowych balkonów oraz malowaniu elewacji domu. Planowane prace remontowe obejmować miały zarówno części wspólne budynku, jak i części budynku przynależne wyodrębnionym lokalom mieszkalnym. Oznaczało to, iż pieniądze wpłacone przez Z. Sz. na fundusz remontowy miały zostać wykorzystane także na realizację własnych potrzeb mieszkaniowych skarżącej, nie jest to jednak równoznaczne z wydaniem przez podatniczkę środków zgromadzonych w kasie mieszkaniowej na remont mieszkania. Samo dokonanie wpłaty na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej nie powoduje powstania po stronie wpłacającego prawa do dokonania odliczenia od podatku, o którym stanowił art. 27a ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r., uprawnienie takie daje bowiem, zgodnie z tym przepisem, jedynie wydatkowanie pieniędzy podjętych z rachunku oszczędnościowego na remont lokalu.
Innymi słowy, nie wystarczy tylko przeznaczyć pieniądze na wykonanie prac remontowych, które mają być faktycznie wykorzystane w tym celu dopiero w przyszłości, konieczne jest bowiem rzeczywiste pokrycie tymi środkami wydatków związanych z remontem. Tylko wówczas podatnik jest uprawniony do skorzystania z ulgi. W art. 27a ust. 13 pkt 4 ustawy wskazano wyraźnie, iż środki z kasy mieszkaniowej mają być wydatkowane zgodnie z celami systematycznego oszczędzania, to jest in conctreto wydane, a nie jedynie przeznaczone na remont.
Nie oznacza to jednak, iż podatnik będący właścicielem lokalu mieszkalnego w nieruchomości wspólnej w rozumieniu ustawy o własności lokali, który poniósł faktyczne wydatki na remont tej nieruchomości (budynku mieszkalnego), nie mógł odliczyć od podatku kwot poniesionych w części przypadającej na jego lokal. Jednakże dokumentem stwierdzającym poniesienie takich wydatków nie może być jedynie potwierdzenie dokonania wpłaty określonej kwoty na fundusz remontowy, czy to w formie świadczenia jednorazowego, czy też zaliczki w formie bieżących miesięcznych opłat, konieczne jest posiadanie faktury VAT dokumentującej wysokość rzeczywistych kosztów remontu przypadających na lokal podatnika.
Zaznaczyć jednocześnie należy, iż do kompetencji sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie kwestii prawno rzeczowych z zakresu prawa cywilnego i dokonywanie ocen skuteczności powstania prawa odrębnej własności lokalu, stąd też Sąd nie rozpatrywał podnoszonych w tej kwestii zarzutów.
W tym stanie rzeczy Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).