Uzasadnienie
S. P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia za miesiąc styczeń 2003 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
W dniu 16 grudnia 2005 r. doręczono skarżącemu wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W dniu 29 grudnia 2005 r. S. P. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego uiszczając jednocześnie należny wpis.
W dniu 1 lutego 2006 r. skarżący cofnął skargę wnosząc o umorzenie postępowania i zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1260 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z treści cytowanego przepisu wynika ogólna zasada, na mocy której skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą i ewentualna rezygnacja z rozpoznania skargi przez Sąd, jest co do zasady dla Sądu wiążąca. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki, które skutkowałyby koniecznością uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Zauważyć przy tym należy, że cofnięcie skargi nastąpiło przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednakże cofnięcie skargi skutkuje bezprzedmiotowością wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym umorzenie postępowania oznacza umorzenie postępowania również w zakresie wyżej wymienionego wniosku.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 3 ustawy).
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a cytowanej ustawy.