Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w L. zawartą w JDA SAD (...) z 19 sierpnia 1996 r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym naczepę marki Trailor, rok produkcji 1996, sprowadzoną przez Wojciecha K. W trakcie odprawy celnej organ celny zakwestionował zadeklarowaną przez importera wartość transakcyjną towaru /20.000 DEM/ podaną w rachunku nr 960140 z 23 lipca 1997 r. Wartość celną ustalono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ w oparciu o posiadany materiał porównawczy na kwotę 27.135 DEM i od tej kwoty wymierzono cło.
W odwołaniu od powyższej decyzji Wojciech K. wniósł o jej uchylenie i uznanie za wartość celną naczepy wartości określonej w rachunku załączonym do zgłoszenia celnego, a także uwzględnienie świadectwa pochodzenia EUR.
- 1. Do odwołania skarżący dołączył opinię rzeczoznawców z 22 i 24 sierpnia 1996 r. w kwestii ustalenia wartości rynkowej sprowadzonej naczepy.
Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, przychylając się do żądania Strony, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy celne rozstrzygając sprawę nie dopuściły się naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy.
- 2. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących na podstawie dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego wskazanych w art. 50 Prawa celnego.
- 3. Podstawą wymiaru cła jest wartość celna towaru ustalona metodą wartości transakcyjnej, a w sytuacji, gdy wartość ta nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru zgłoszonego do odprawy celnej, wartość ta ustalana jest na podstawie jednej z kolejnych metod określonych w art. 28-30b Prawa celnego. Stosowanie zastępczych metod ustalania wartości celnej ma miejsce wówczas, gdy organ celny zakwestionuje wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości, np. w sytuacji, gdy wartość transakcyjna wynikająca z przedłożonych dokumentów jest rażąco zaniżona w stosunku do faktycznego stanu i rzeczywistej wartości towaru /art. 26 ust. 6 Prawa celnego/.
- 4. Organy celne prawidłowo ustaliły wartość towaru celnego, w oparciu o wartość transakcyjną towaru podobnego /art. 29 ust. 1 Prawa celnego/. Jako podstawę ustalenia wartości celnej przyjęto materiał porównawczy, który stanowił dowód odprawy celnej z 11 lipca 1996 r.
- 5. Sąd uznał, że organy celne prawidłowo uzasadniały niewykorzystanie opinii biegłego okolicznością, że została ona sporządzona po odprawie celnej. Skoro towar celny pozostawał już poza kontrolą celną, to brak było pewności, że został przedstawiony do badania przez rzeczoznawcę w stanie nie zmienionym w stosunku do stanu z dnia odprawy celnej.
- 6. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż ustalenia organów celnych wykraczają poza pojęcie działania w zgodzie z obowiązującymi w obrocie racjami gospodarczymi i z tego względu są niezasadne. Organy celne są zobowiązane do wydawania decyzji zgodnych z prawem, natomiast następstwa gospodarcze tych decyzji dla stron nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż działalność handlowa prowadzona jest na ryzyko podmiotu gospodarczego.
- 7. Sąd stwierdził również, że wbrew zarzutom skarżącego decyzje organów celnych wydano w zgodzie z art. 107 par. 1 i 3 Kpa, a postępowanie organów nie narusza art. 9 i art. 11 Kpa.