Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z.K. i B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.
Wobec treści wyroku skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli skargę kasacyjną, w której został zawarty wniosek o zwolnienie skarżących od kosztów sądowych. Jednakże do skargi tej załączony został formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych złożony jedynie przez B.K.
W dniu 26 marca 2013 roku w wykonaniu zarządzenia z dnia 12 marca 2013 roku wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżących stanowiące uzupełnienie powyższego braku, wraz z którym pełnomocnik nadesłał formularz urzędowy (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy złożony także przez Z.K. Ponadto w pismem z dnia 4 marca 2013 roku pełnomocnik skarżących nadesłał dodatkowe dokumenty dotyczące ich sytuacji majątkowej, wykonując tym samym zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 14 lutego 2013 roku.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Wnioski skarżących są zasadne.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów i informacji źródłowych wynika, iż skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku z tego tytułu. W związku z tym jedynie źródło utrzymania rodziny stanowi emerytura skarżącej w wysokości 1.583,40 zł. Małżonkowie ponoszą przy tym koszty związane z podstawowymi opłatami i zakupem lekarstw w kwocie 320 zł. W skład ich majątku wchodzi służebność osobista mieszkania (zajmują dwie izby o pow. 24 m2) oraz nieruchomość (nieużytek) o pow. 5 ha. Ponadto skarżący nie posiadają rachunków bankowych ani żadnych dodatkowych zasobów pieniężnych.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, iż wnioski skarżących zasługują na uwzględnienie i przyznał im prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego sytuacja majątkowa skarżących powoduje bowiem, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało Referendarza sądowego do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślić przy tym jednak należy, że przyznane zwolnienie od kosztów sądowych w drodze niniejszego postanowienia zakresem swym obejmuje koszty sądowe od chwili złożenia niniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie obejmuje zaś zwolnienia od kosztów sądowych dotychczas poniesionych przez skarżących w tej sprawie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)