Uzasadnienie
W dniu 29 sierpnia 2003 r. skarżący M. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, wnosząc o jej uchylenie.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 9 listopada 2004r. w niniejszej sprawie odbyła się rozprawa, która została odroczona z uwagi na konieczność rozpoznania wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 17 grudnia 2004r. skarżący, cofnął złożoną skargę, z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Wniósł ponadto o zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 400 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.)
Stosownie do art. 60 z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę, co oznacza jego rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Oświadczenie o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące, chyba że uznałby, że zmierza ono do obejścia prawa albo powoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z uwagi na to, że w sprawie niniejszej nie zachodzi żadna w tych przesłanek, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. A zatem skoro cofnięcie skargi było skuteczne, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Z uwagi na to, że cofnięcie skargi nastąpiło po wysłaniu odpisu skargi organowi oraz po rozpoczęciu posiedzenia, na które sprawa została skierowana, zgodnie z art. 232 § 1 ust 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, stwierdzić należy brak podstaw do zwrotu uiszczonego wpisu, orzekając jak w pkt 2 postanowienia.