Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 listopada 2014 r. B. A. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
W myśl art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
W tym przypadku, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Do wykonania nie kwalifikują się bowiem odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przymiotu wykonalności (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W związku z powyższym decyzja zaskarżona nie nadaje się do wykonania, ani też nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
J.B.