Uzasadnienie
I SA/Łd 132/14
S. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 roku oraz odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne.
W treści zaskarżonej decyzji organ pouczył, że w zakresie niezgodności z prawem powyższe rozstrzygnięcie może być zaskarżone, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1, art. 13 § 2, art. 52, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w terminie 30 dni od daty jego otrzymania, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł..
Przedmiotową decyzję skarżący otrzymał w dniu 3 grudnia 2013 r.
Skarga na rozstrzygnięcie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została nadana na poczcie 2 stycznia 2014 r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. WSA w Łodzi odrzucił skargę z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia.
Odpis powyższego postanowienia pełnomocnik strony skarżącej otrzymał w dniu 2 czerwca 2014 r.
Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r., które wpłynęło do Izby Skarbowej w Ł. w dniu 11 czerwca 2014 r., decyzja organu II instancji została ponownie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wraz ze skargą strona złożyła również wniosek z dnia 9 września 2014 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
We wniosku o przywrócenie podniesiono, że mimo prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu, zawartego w decyzji II instancji, skarżący błędnie je zrozumiał i w związku z tym nie można mu postawić zarzutu winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Warunkiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie łącznie zarówno przesłanek formalnych:
- - skierowanie wniosku do sądu, w którym czynność miała być dokonana,
- - zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia,
- - wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy (uzasadnienie wniosku) i
- - jednoczesne dokonanie czynności, której termin upłynął, jak i przesłanki materialnej polegającej na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.).
Dokonując wstępnej oceny wniosku, w aspekcie rygorów formalnych, stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej nie uchybia wskazanym wyżej warunkom, co umożliwia przeprowadzenie jego merytorycznej oceny.
W opinii Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła jednak okoliczności świadczących o braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia skargi.
Zaznaczyć należy, że restytucja uchybionego terminu może mieć miejsce tylko w wyjątkowych przypadkach. Kryterium braku winy, jako przesłanki, która musi zostać spełniona by możliwe było przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (por. wyrok NSA z 13 października 1999 r., IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe wówczas, gdy stronie można przypisać dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa. Taka sytuacja wystąpiła w analizowanym przypadku.
Nie ulega wątpliwości, że błędnie zrozumienie prawidłowego pouczenia nie może być uznane za okoliczności nadzwyczajne uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że uchybienie terminu było następstwem niedołożenia przez skarżącego należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw.
Trzeba podkreślić, iż argumentacja wniosku o przywrócenie terminu opierająca się na okoliczności niezrozumienia pouczenia nie może, w świetle obowiązku szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym, wywołać zamierzonego przez stronę skutku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
J.B.