Uzasadnienie
I SA/Łd 1322/10
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. –W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2007 r.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następstwie kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT za 2006-2007 r. - w związku ze złożonym przez podatnika wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za poszczególne miesiące 2006 r. i 2007 r.
W ocenie organu pierwszej instancji, kontrolowana Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup oleju napędowego do samochodów osobowych, jak również nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości wynikającego z faktur dokumentujących nabycie samochodów osobowych.
Podstawą prawną, na podstawie której organ odmówił Spółce prawa do odliczenia podatku był m.in. art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", co oznacza, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że samochód osobowy jest pojazdem spełniającym warunki wynikające z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT i odliczenie podatku naliczonego przy zakupie paliwa do tego pojazdu nie przysługuje, natomiast odliczenie dotyczące zakupu samochodu osobowego przysługuje jedynie w części.
W odwołaniu pełnomocnik Spółki stwierdził, że z dniem 1 maja 2004 r. sposób wprowadzenia ograniczeń w odliczeniu podatku naliczonego związanego z wydatkami na zakup paliwa i samochodów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej, przy użyciu odmiennych kryteriów niż obowiązujące przed 1 maja 2004 r. spowodował, że od tej daty nie mają zastosowania wszelkie ograniczenia określone w prawie krajowym dotyczące wydatków na nabycie paliwa do samochodów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej podatkiem VAT, jak również wydatków na zakup samochodów osobowych lub innych pojazdów samochodowych wykorzystywanych w tej działalności.
Zdaniem strony, w świetle orzecznictwa ETS, a przede wszystkim wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie, art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń.
W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i dokonania zwrotu podatku VAT za wskazane we wniosku okresy rozliczeniowe.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące powstanie nadpłaty, o których mowa w art. 72 Ordynacji podatkowej.
Wskazał również, że w rozstrzygnięciu z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji wypowiedział się co do prawa odliczenia podatku wynikającego z korekt deklaracji złożonych przez podatnika.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona zarzuciła naruszenie:
- - art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 3 i 6 oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 oraz art. 175 ustawy o VAT,
- - art. 120 Ordynacji podatkowej.
W ocenie skarżącej Spółki wskazane naruszenia prawa poprzez wykroczenie poza uprawnienia organów administracji państwowej, stanowią obrazę art. 217 Konstytucji RP poprzez wykroczenie poza uprawnienia organów administracji państwowej.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała na orzeczenie C-414/07, w którym ETS stwierdził, że art. 17 ust. 6 akapit 2 VI Dyrektywy, zawiera klauzulę "stand still" przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku VAT, które obowiązywały przed wejściem w życie tej dyrektywy. ETS zaznaczył, że celem klauzuli nie jest umożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmiany swych wewnętrznych przepisów w sposób, który oddalałby je od celów Dyrektywy. W konsekwencji ETS uznał, że zmiana ustawy o VAT wprowadzona ustawą z dnia 25 kwietnia 2005 r. oraz zmiana z dnia 1 maja 2004 r. spowodowała rozszerzenie zakresu stosowania tych ograniczeń w porównaniu do sytuacji istniejącej w chwili wejścia w życie VI Dyrektywy w stosunku do Polski, co jest sprzeczne z art. 17 ust. 6 akapit 2 tej Dyrektywy.
Ponadto, niezależnie od woli i zamiarów ustawodawcy przy wprowadzaniu nowych uregulowań prawnych, zgodnie z treścią art. 175 ustawy o VAT, nie mogą mieć zastosowania przepisy uchylonej, a obowiązującej jedynie do 30 kwietnia 2004 r., ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.
Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest nadpłatą.
W niniejszej sprawie organy obu instancji wyjaśniły, że w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z korekt deklaracji złożonych przez podatnika, wypowiedział się Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- W. w odrębnej decyzji z dnia [...]r. nr [...].
Sądowi z urzędu jest wiadome, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...]i skargę na tę decyzję oddalił WSA w Ł. wyrokiem z dnia [...] r.,[...]. W tamtym postępowaniu organ pierwszej instancji określił zobowiązanie podatkowe strony za listopad 2007 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za pozostałe miesiące 2007 r. Zestawiając wartości wynikające z tamtych decyzji ze świadczeniem podatnika dokonanym na rzecz wierzyciela podatkowego, organy trafnie doszły do przekonania, że w niniejszej sprawie nadpłata nie wystąpiła.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.