Uzasadnienie
Zarządzeniem z 21 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: P.p.s.a.), wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów).
Po otrzymaniu wezwania skarżąca 3 grudnia 2013 r. uiściła wymagany wpis. Jednocześnie jednak wniosła zażalenie na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału.
Postanowieniem z 19 marca 2014 r., w sprawie II FZ 116/14, Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się w całości do argumentacji podniesionej przez skarżącą i uchylił wspomniane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. W uzasadnieniu NSA wskazał, że należny w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosi 310 zł, nie zaś jak przyjął sąd pierwszej instancji 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że kwestię wysokości należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym postanowieniu z 19 marca 2014 r. Zawarta w tym orzeczeniu wykładnia prawa wiąże tutejszy sąd, stosownie do treści art. 190 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a.
W powołanym postanowieniu NSA przypomniał, że zgodnie z art. 230 § 1 oraz art. 231 P.p.s.a., decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej ma przedmiot zaskarżenia, a więc treść kwestionowanego przez stronę aktu organu administracji publicznej, w szczególności zawarte w nim rozstrzygnięcie.
W niniejszej sprawie trudność w określeniu charakteru należnego wpisu spowodowana była złożoną formą rozstrzygnięcia zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi stała się bowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. umarzająca postępowanie w sprawie podatku dochodowego do osób fizycznych za 2008 r. i odmawiająca określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok. Pierwsze z wymienionych rozstrzygnięć (umorzenie postępowania) mogło uzasadniać pobranie wpisu stałego w kwocie 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, natomiast drugie (odmowa określenia nadpłaty) usprawiedliwiało określenie wpisu stosunkowego. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w sprawach dotyczących nadpłaty (obejmujących również odmowę jej stwierdzenia), a więc mających za przedmiot określoną należność pieniężną, pobiera się wpis stosunkowy (np. postanowienia NSA: z 26 października 2011 r., II FZ 605/11; z 17 października 2011 r., II FZ 573/11; z 15 maja 2013 r., II FZ 230/13; dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy uwzględnieniu wyjaśnień strony, treści zaskarżonej decyzji, a także zasadniczego żądania inicjującego postępowanie (wniosek o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego), należało dojść do wniosku, że przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia ustalenia istnienia (bądź nieistnienia) żądanej przez stronę nadpłaty. Od wniesionej do sądu skargi należało zatem pobrać wpis stosunkowy. Skoro zaś w niniejszej sprawie przedmiotem sporu była wskazana przez skarżącą kwota 7.738 zł, wpis od skargi – stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów – wynosił 310 zł.
W myśl art. 225 p.p.s.a. różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Skoro zatem w niniejszej sprawie należny wpis od skargi wynosi 310 zł, a strona skarżąca wpłaciła jego tytułem 500 zł – to na podstawie powołanego art. 225 P.p.s.a., nadpłacony wpis w wysokości 190 zł, podlega zwrotowi z urzędu, o czym orzeczono w sentencji.
dc.