Uzasadnienie
A spółka cywilna K. P., J. P. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od marca do listopada 2008 r. oraz zobowiązania podatkowego za grudzień 2008 r. Strona skarżąca wymieniła wśród zarzutów stawianych kwestionowanej decyzji m.in. zarzut naruszenia art. 314-315 w zw. z art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Europy, poprzez zastosowanie wadliwego i sprzecznego z prawem wspólnotowym § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970), który to przepis wprowadził nieznane prawu wspólnotowemu zwolnienie od podatku, zakłócając czytelny i logiczny system "VAT marża".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Podczas rozprawy [...] r. strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie [...]. W sprawie tej NSA wystąpił bowiem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Pełnomocnik organu podatkowego pozostawił ww. wniosek do uznania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami; powołanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zależność ma miejsce, bowiem postanowieniem z 25 lutego 2011 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I FSK 223/10 Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym: "czy unormowania wynikające z art. 313 ust. 1 i art. 314 w zw. z art. 136 oraz art. 315 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej Dyrektywa 112) - należy interpretować w ten sposób, iż pozwalają one na zastosowanie procedury szczególnej "marży" dla podatników pośredników w dostawach towarów używanych także w tej sytuacji, gdy dokonują oni odsprzedaży zakupionych samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, co do których zastosowano z mocy polskich przepisów krajowych przyjętych w § 13 ust. 1 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212 poz. 1336 ze zm.) zwolnienie od podatku dostawy samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało jedynie prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego, o którym stanowił art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT), jeżeli te samochody i pojazdy były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 311 ust. 1 (1) Dyrektywy 112."
W ocenie sądu orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE na przedstawione powyżej pytanie, w świetle sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia art. 314-315 w zw. z art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Europy, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału jest zagadnienie zgodności z prawem unijnym uregulowań prawa krajowego dotyczących stosowania przez podatników podatku od towarów i usług procedury szczególnej "marży", w sytuacji objęcia zwolnieniem od podatku od towarów i usług dostawy samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych będących towarami używanymi. Zagadnienie to jest zaś osią sporu w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
P.Z-C.