Uzasadnienie
I SA/Łd 1361/08
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. ustalił Pani M.W. roczną kwotę zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z działów specjalnych produkcji rolnej na rok 2008 w wysokości 21.568,- zł (wysokość pierwszej zaliczki za miesiąc maj w wysokości 22.668,- zł płatnej do 20 czerwca 2008 r.; wysokość pozostałych zaliczek miesięcznych w kwocie 2.700,- zł płatnych w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, zaliczka za miesiąc grudzień płatna do 20 grudnia).
Od powyższej decyzji Pani M.W. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek ten uzasadniono ważnym interesem publicznym; z powodu wad zaskarżonej decyzji nie powinna ona zostać wykonana. Wykonanie wadliwej decyzji nie leży bowiem w interesie publicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 u.p.s.a.
Zatem Sąd może wstrzymać zaskarżoną decyzję, a nie jedynie decyzję pierwszoinstancyjną.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. W doktrynie przyjmuje się, że w przypadku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej, obowiązek ustalenia, czy zachodzą ku temu podstawy, obciąża (od chwili przekazania mu akt) sąd administracyjny, który w tym zakresie działa z urzędu. Natomiast uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku, lecz jedynie działania we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz – glosa do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, GSP-Prz.Orz. 2006/1/1 - t.2). Przyjąć zatem należy, iż przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. nie nakłada obowiązku udowodnienia, czy też uprawdopodobnienia przez stronę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże przyjąć należy, iż przepis ten zobowiązuje stronę do ich wskazania.
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał, czy na skutek wykonania zaskarżonej decyzji (zapłaty zobowiązania podatkowego) może dojść do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest, iż każdy jest zobowiązany do płacenia podatków (zob. art. 84 Konstytucji RP). Zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z działów specjalnych produkcji rolnej zostanie rozliczone w zeznaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego i ewentualna nadpłata w tym podatku zostanie podatnikowi zwrócona.
Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może także przemawiać argument strony skarżącej, iż z powodu wad zaskarżonej decyzji nie powinna ona zostać wykonana. Aby to stwierdzić, sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musiałby wstępnie zbadać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Taka praktyka w ocenie Sądu jest niedopuszczalna, bowiem na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek uzasadniających udzielanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie bada się zgodności działania administracji z prawem (wadliwości aktu).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
A.K.