Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. R. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. Nr [...]w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące marzec i kwiecień 2002r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 powołanej ustawy). Stosownie do przepisu art. 131 ppsa postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zawieszenie postępowania, przedmiotem tego postępowania jest bowiem decyzja w sprawie przeniesienia odpowiedzialności członka zarządu spółki zoo za zaległości podatkowe Spółki z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego, a w orzecznictwie sądów administracyjnych daje się zauważyć rozbieżność poglądów co do tego, czy nie uiszczenie przez Spółkę w terminie dodatkowego zobowiązania podatkowego mieści się w pojęciu zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Na ową rozbieżność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który uznał, iż zagadnienie odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego budzi poważne wątpliwości interpretacyjne.
W konsekwencji Sąd ten postanowieniem z dnia 10 lutego 2009r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1395/07 przedstawił składowi siedmiu sędziów NSA, pytanie, "czy w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług niezapłacone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za którą odpowiadają członkowie zarządu tej spółki?". Udzielenie odpowiedzi na to pytanie w bezpośredni sposób wpływa więc na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a Sąd poprzez zawieszenie postępowania zrealizuje cel, jakim jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowego, jak i ekonomiki postępowania sądowoadministracyjnego, ewentualne rozstrzygnięcie sprawy nie będzie bowiem kolidowało ze stanowiskiem NSA.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.
M.Ko.