Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Przemysłowo – Handlowo – Usługowe A H. S., W. S. Sp. jawna z siedziba w P. wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...],utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. Nr [...] określającą wysokość kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku rozprawy w dniu 13 stycznia 2012r. pełnomocnik organu oświadczył, iż jedyną przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania było wszczęcie postępowania karnoskarbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 ppsa). Stosownie do przepisu art. 131 ppsa postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zastosowanie powyższego unormowania. Przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się bowiem wszczęte postanowieniem NSA z dnia 5 kwietnia 2011r., I FSK 525/10, postępowanie w sprawie tego, czy art. 70 § 6 pkt 1 Op, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Jak wynika z akt administracyjnych, a także ze złożonego w toku rozprawy w dniu 13 stycznia 2012r. oświadczenia pełnomocnika organu, jedyną przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2004r. było wszczęcie w dniu 15 grudnia 2010r. postępowania karnego skarbowego. Rozstrzygnięcie przez TK wskazanego wyżej zagadnienia ma więc kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 ppsa, orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.