Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. akt I SO/Łd 22/15, referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku T. W., przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. w wykonaniu powyższego postanowienia wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu imiennie wskazanego przez skarżącą radcę prawnego – A. G..
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok oraz przyznał na rzecz radcy prawnego A. G. kwotę 240 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
W dniu 8 sierpnia 2016 roku do tut. Sądu wpłynęła opinia prawna o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Jednocześnie radca prawny A. G. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z brzmieniem § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Stosownie do § 2 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, a podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powyższego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia), zatem za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata wynosi 120 zł (240 zł x 50% = 120 zł).
Jednakże należy zauważyć, że w dniu 15 sierpnia 2015 roku wszedł w życie przepis art. 250 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu. W przepisie tym mowa jest, co prawda, o uprawnieniu sądu do obniżenia wynagrodzenia kwalifikowanego pełnomocnika, jednakże kompetencje w tym zakresie posiada w pierwszej kolejności referendarz sądowy (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, Warszawa 2015, str. 994).
Powołany wyżej przepis nie precyzuje pojęcia "uzasadnionego przypadku". Ocena czy w danej sprawie sytuacja taka nastąpiła, została pozostawiona uznaniu orzekającemu. W ocenie referendarza sądowego obniżenie wynagrodzenia pełnomocnikowi jest w niniejszej sprawie uzasadnione. Aktualnie rozpoznawanych jest 8 wniosków radcy prawnego A. G., który reprezentował skarżącą T. W. w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 1375-1378/15 i skarżącego J. W. w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 1371-1374/15. W każdej z 4 spraw skarżącej T. W. (I SA/Łd 1375-1378/15) radca prawny sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wszystkie sprawy charakteryzują się tym samym przedmiotem (dotyczą nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych). Charakter powyższych spraw jest jednolity i nieskomplikowany.
W związku z powyższym, uwzględniając nakład pracy pełnomocnika skarżącej (powielenie argumentacji przedstawionej w opinii w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1375/15 w pozostałych sprawach), referendarz uznał za zasadne obniżenie pełnego wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do kwoty 60 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 2 p.p.s.a.
E.B.