Uzasadnienie
K. R. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, którą określono mu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok.
W treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej przez skarżącego, konieczność likwidacji miejsc pracy i może narazić go nawet na upadłość, co będzie rodzić nieodwracalne skutki. Wskazał, że wartość podatku do zapłacenia znacznie przekracza wartość jego miesięcznych obrotów. Do wniosku nie załączył żadnych dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty.
Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt FZ 496/04, www.nsa.gov.pl).
Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208).
Z uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie nie wynika w czym skarżący upatruje możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty.
Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie uzasadnił tegoż wniosku. Okoliczności w nim wskazane nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione.
Także sama ewentualna zasadność skargi nie może skutkować uwzględnieniem przedmiotowego wniosku, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od merytorycznej poprawności samej decyzji. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest podejmowane na wstępnym etapie postępowania sądowego, przed podjęciem czynności zmierzających do rozstrzygnięcia o zasadności samej skargi.
Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu.
E.J.