Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Nie powtarzając trafnych co do zasady wywodów organów podatkowych co do prawa materialnego dodać na poparcie przyjętego stanowiska można i należy poniższe konstatacje. Nie ulega wątpliwości, że samo określone nazwanie czynności prawnej nie przesądza o jej rzeczywistych: treści i celu a także o kwalifikacji prawnej. Tak samo też pod pozorem nazwanej w dany sposób umowy wykonywane może być zupełnie inne zamierzenie stron. Jeżeli więc dla umowy nazwanej najmem najemca w okresie niespełna roku uiszcza wynajmującemu raty czynszowe przekraczające ogółem wartość pojazdu mechanicznego stanowiącego przedmiot czynności prawnej i następnie formalnie nabywa tenże pojazd za - względem jego rzeczywistej wartości - symboliczną kwotę, to organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wywodząc, że pod pozorem umowy najmu w istocie rzeczy wykonywana była sprzedaż na raty. Nabycie zaś w tej formie środka trwałego spełnia przesłankę art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który m.in. stanowi, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych /pojazd mechaniczny, o którym mowa w sprawie jest środkiem trwałym/.
Z tego to więc powodu raty uiszczone przez stronę skarżącą jej kontrahentowi jako w istocie rzeczy raty za nabycie środka trwałego nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu.
W drugiej spornej umowie - nazwanej umową leasingu - strona skarżąca już przy jej zawarciu uiściła jednorazowo kwotę przewyższającą /nieznacznie/ wartość pojazdu, który był przedmiotem tej czynności. Wartość ta jak i sposób oraz termin jej uiszczenia dają podstawy do uznania, że pod nazwą leasingu wykonane zostało nabycie środka trwałego a więc zakup inwestycyjny.
Późniejsze nabycie pojazdu przez prezesa zarządu skarżącej spółki za kwotę relatywnie bardzo niską do jego rzeczywistej wartości świadczyć w świetle powyższego - z punktu widzenia spółki a nie jej prezesa - może tylko, że nie decydując się na formalne potwierdzenie wydatku inwestycyjnego przez zawarcie umowy kupna-sprzedaży spółka ostatecznie zaniechała inwestycji, na które wyłożyła i poniosła już koszty, co, jak trafnie zauważyły organy podatkowe, jest prawnie znaczące w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 41 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Okoliczność, iż strony nazwane w analizowanych umowach: wynajmującym bądź leasingodawcą amortyzowały w trakcie tych umów wartość pojazdu nie przesądza o uzasadnionym rozstrzygnięciu albowiem sprawa nie toczy się do tych podmiotów zaś wykonanie umów przez stronę skarżącą pozwalało organom podatkowym na uznanie, iż czynności te miały cechy nabycia i wydatków na nabycie środka trwałego.
Zważywszy więc, że zaskarżona ocena w zakresie prawa materialnego a prawa podatkowego w szczególności nie narusza, Sąd uprawniony i zobowiązany był do oddalenia skargi.