Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia w zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, maj i lipiec 2007 r. J. Ś. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako podstawę prawną wskazując art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny jest art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 284 wskazanej ustawy dotyczy szczególnej sytuacji, a mianowicie możliwości wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Taki przypadek w przedmiotowej sprawie nie zaistniał, dlatego Sąd rozpatrywał wniosek strony zawarty w skardze w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Uwzględniając powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że w złożonym wniosku strona powinna uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162 i n.).
W analizowanej sprawie skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny. Strona nie wykazała w szczególności, jakie, w jej konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej, szczególnie chronione przez system prawny wartości zostałyby zagrożone w przypadku wykonania zobowiązania podatkowego i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. W skardze, zawierającej przedmiotowy wniosek, i jej uzasadnieniu, skarżący podniósł jedynie zarzuty przeciwko zakwestionowanej decyzji oraz argumenty mające potwierdzać ich zasadność. Zarzuty te nie stanowią jednak przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, nie zostały one bowiem wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do oceny legalności decyzji.
Podkreślić również należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpatrując wniosek strony także z tego punktu widzenia stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie podał bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponieważ z treści skargi nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się dla skarżącego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przeto, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Sz.Ch.