Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia C. K., uchylił w całości postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z dnia 23 września 2022 r. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Jak wynika z ustalonego na potrzeby sprawy stanu faktycznego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, jako organ egzekucyjny, prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 lipca 2022 r. wystawionego przez Burmistrza K., który obejmuje należność w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia do 31 marca 2021 roku w kwocie 83,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Zawiadomieniem z dnia 21 lipca 2022 r. organ egzekucyjny zajął świadczenia strony z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Z.. Zawiadomienie to organ rentowy otrzymał w dniu 25 lipca 2022 r., a stronie doręczono je wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 28 lipca 2022 r. W odpowiedzi na zajęcie organ rentowy poinformował o wysokości świadczenia, które stronie przysługuje oraz że będzie realizował zajęcie od października 2022 r.
W dniu 9 września 2022 r. w kancelarii Izby Administracji Skarbowej w Łodzi strona złożyła skargę na czynność Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna w sprawie zawiadomienia z dnia 21 lipca 2022 r. Strona wniosła o natychmiastowe wstrzymanie egzekucji z należności ZUS i zarzuciła organowi egzekucyjnemu, że wysłał zawiadomienie o zajęciu do ZUS przed doręczeniem "powiadomienia" stronie i uzyskaniem stanowiska strony w sprawie.
Postanowieniem z dnia 23 września 2022 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, na podstawie art. 61a §1 i §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej: k.p.a., art. 18, art. 23 §6, art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) dalej: u.p.e.a., odmówił stronie, wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia w postaci skargi na czynność egzekucyjną.
C. K. nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji wniósł zażalenie zarzucając, iż kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 138 §1 pkt 2, art. 144 k.p.a., art. 17, art. 18 u.p.e.a. uchylił w całości postanowienie organu I instancji i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Organ odwoławczy przywołując dotychczasowy przebieg postepowania wyjaśnił, iż niezbędnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji, bowiem w sprawie niniejszej nie mógł mieć zastosowania przepis art. 61a §1 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesieni skargi na czynność egzekucyjną nie uzasadnia bowiem odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a., a orzeczenie na podstawie art. 17 §1c u.p.e.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Organ podkreślił, iż z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem uregulowanego w art. 54 u.p.e.a. terminu. A stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia skargi powoduje, że organ egzekucyjny nie miał prawnej możliwości dokonywania jakiejkolwiek merytorycznej oceny środka zaskarżenia, wniesionego w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi C. K. zarzucił, iż czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów, co uzasadnia wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymał argumenty zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Po wtóre, stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy trafnie ocenił, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Jak wynika z akt sprawy i czego skarżący nie kwestionował, Burmistrz K. w dniu 19 lipca 2022 r. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący należność w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2021 roku w kwocie 83,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Zawiadomieniem z dnia 21 lipca 2022 r. organ egzekucyjny zajął świadczenia strony z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Z.. Zawiadomienie to organ rentowy otrzymał w dniu 25 lipca 2022 r., a stronie doręczono je wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 28 lipca 2022 r. W tym miejscu wyjaśnić dodatkowo należy, mając na uwadze zarzuty strony, iż zawiadomienie z dnia 21 lipca 2022 r., jak potwierdza stempel pocztowy zostało nadane do obu wskazanych adresatów w tym samym dniu tj. 22 lipca 2022 r. Organ egzekucyjny nie ma zaś wpływu na fakt, iż ZUS II Oddział w Z. odebrał przedmiotowe pismo wcześniej, niż uczyniła to strona.
Nadto, wbrew argumentacji strony, obowiązujące przepisy nie zobowiązują organu egzekucyjnego do doręczenia takiego zawiadomienia w pierwszej kolejności stronie, podobnie nie obligują organu do uzyskania stanowiska strony zobowiązanej w kwestii zastosowanego środka (art. 79 u.p.e.a.). Jednocześnie, czego nie sposób pominąć, skarżący nie kwestionuje, iż w dniu 28 lipca 2022 r. odebrał przedmiotowe zawiadomienie, jednakże wskazuje, iż następnego dnia po odebraniu pisma stał się ofiarą kradzieży, utracił omawiane zawiadomienie, co uniemożliwiło jego zakwestionowanie w terminie. Strona dodała, iż w związku z kradzieżą zawiadomiła właściwe organy, przy czym okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie zajmował się ustaleniem, z jakich powodów strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną ale wyłącznie ustaleniem, czy rzeczywiście do takiego uchybienia doszło.
W tej kwestii zaś na pełną akceptację zasługuje stanowisko wywiedzione przez organ. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w dniu 9 września 2022 r. skarżący złożył pismo, w którym zawarł skargę na czynność egzekucyjną zajęcia świadczenia. Ustawodawca przewidział zaś, iż zobowiązanemu przysługuje skarga n a czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, którą wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Skoro nie jest kwestionowane, iż zawiadomienie z dnia 21 lipca 2022 r. strona odebrała w dniu 28 lipca 2022 r. to nie ma wątpliwości, iż wnosząc skargę na czynność egzekucyjną w dniu 9 września 2022 r. uchybiła terminowi wynikającemu jasno z przepisu art. 54 §3 u.p.e.a. Ustalenie w powyższym zakresie obligowało zaś organ do orzeczenia na podstawie art. 17 §1c u.p.e.a., który przewiduje, iż organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem; na postanowienie przysługuje zażalenie.
Sąd nie ma przy tym wątpliwości, iż stwierdzenie niezachowania terminu zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne. Stąd wbrew zarzutom strony organ nie był zobowiązany do wypowiadania się w zakresie zgodności z prawem podjętych czynności egzekucyjnych, jak oczekiwał tego skarżący, ani tym bardziej podejmowania czynności zmierzających do wstrzymania egzekucji. Sformułowane w tym zakresie wnioski skargi wykraczają poza ustawowe kompetencje sądów administracyjnych. Jednocześnie Sąd stoi na stanowisku, iż organy wyjaśniły okoliczności sprawy i podjęły rozstrzygnięcia na podstawie i w ramach obowiązujących przepisów prawa.
Sąd podziela również argumentację organu odwoławczego, iż złożenie skargi na czynność egzekucyjną z uchybieniem przewidzianego w tym zakresie terminu nie uzasadnia, co uczynił organ I instancji, rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia w postaci skargi na czynność egzekucyjną. Ustalenia w powyższym zakresie zasadnie uzasadniają zaskarżone rozstrzygnięcie i towarzyszącą mu argumentację.
Końcowo wyjaśnić należy, mając na uwadze zgłoszony przez pełnomocnika wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, iż fakt ten w ustalonych okolicznościach faktyczno-prawnych pozostaje bez wpływu na wynik kontrolowanej sprawy i nie uzasadnia orzeczenia na podstawie art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. Pomiędzy sprawą niniejszą a sprawą zainicjowaną opisanym wnioskiem strony nie zachodzi zależność, o której mowa w ww. przepisie. Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Bezsprzecznie, stwierdzenie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, a przy tym termin ten na tym etapie nie został przywrócony, obligowało organ egzekucyjny do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu.
Z tych wszystkich względów, na tle ustalonego i szczegółowo opisanego stanu faktycznego zasadne jest stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną. Organ prawidłowo zastosował przepisy art. 17 § 1c w powiązaniu z art. 54 §1 i §3 u.p.e.a.
Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji
P.C.