Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy wykonania wniosku spółki jawnej "A" w Ł. w zakresie przekazania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wynikającej ze złożonych deklaracji VAT-7 na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych M.R.
Dnia 30 kwietnia 2007 roku pełnomocnik "A" spółki jawnej Z.R., M.R. Agencja Celna, Transport, Spedycja, Skład Celny z siedzibą w Ł. i M.R. wystąpił w imieniu obu tych podmiotów do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z wnioskiem o zarachowanie kwoty 23.699 zł z nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym wykazanego do zwrotu Spółki na podatek dochodowy od osób fizycznych M.R.
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. odmówił wykonania opisanego wniosku.
W uzasadnieniu wskazał, iż zwrot podatku dokonany poprzez zaliczenie na zobowiązania zaległe, bieżące lub przyszłe musi dotyczyć tego samego podmiotu. Zatem wykonanie wniosku Spółki w zakresie zaliczenia przysługującego jej zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego poszczególnych jej wspólników nie jest możliwe, gdyż w świetle przepisów prawa podatkowego dotyczy innego podatnika.
Na gruncie przepisów prawa podatkowego spółka jawna jest odrębnym od każdego ze wspólników tej spółki podmiotem praw i obowiązków podatkowych.
Spółka wniosła od powyższego postanowienia zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 76 § 1, art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie dyspozycji realizacji złożonych wniosków.
W uzasadnieniu podniosła, iż art. 76 § 1 o.p. pozostawia swobodę wyboru podatnikowi w zakresie odzyskania nadpłaty w postaci zwrotu lub zarachowania na inne zobowiązania podatkowe. Żaden przepis nie zabrania podatnikowi dysponowania własnymi środkami pieniężnymi, a co za tym idzie uzasadnienie postanowienia organu I instancji nie znajduje oparcia w obowiązujących unormowaniach prawnych i stanowi ich nadinterpretację.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając w pełnym zakresie argumentację zawartą w jego uzasadnieniu.
Postanowienie organu II instancji zostało zaskarżone przez Spółkę skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W skardze wskazano, iż opisane postanowienia naruszają art. 76 § 1 o.p., a co za tym idzie dopuszczają się przez to obrazy art. 120 i art. 121 o.p.
W uzasadnieniu skargi Spółka zawarła argumenty podniesione uprzednio w zażaleniu od postanowienia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, kwestią sporną jest natomiast treść art. 76 § 1 o.p., a przede wszystkim sytuacji których dotyczy.
W rozpatrywanym sporze Spółka i M.R., reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z wnioskiem o zarachowanie kwoty 23.699 zł z nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym wykazanego do zwrotu Spółki na podatek dochodowy od osób fizycznych M.R.
Zgodnie z treścią art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a cytowanej ustawy, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2.
Z powyżej powołanego przepisu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, iż w przypadku braku jakichkolwiek zaległości podatkowych podatnik może dysponować nadpłatą wraz z jej oprocentowaniem, w ten sposób, że złoży wniosek o zaliczenie jej w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
W ocenie Sądu cytowany przepis z całą pewnością dotyczy sytuacji regulowania kwestii związanych z wpłatą, nadpłatą czy też zwrotem należności podatkowych, pomiędzy organami a podatnikiem. Wbrew twierdzeniom Spółki, zawartym zarówno w zażaleniu od postanowienia organu I instancji jak i w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, powyżej cytowana norma prawna nie przewiduje możliwości regulowania zobowiązań podatkowych jednego podatnika zwrotem przysługującym innemu podatnikowi.
Na uwagę zasługuje fakt, iż żadne z obowiązujących regulacji dotyczących kwestii podatkowych nie dopuszczają możliwości regulowania przez podatników wzajemnie swoich należności podatkowych, w sposób w jaki wnosi o to skarżąca Spółka.
W doktrynie brak jest jakichkolwiek wątpliwości dotyczących tego, iż istniejące i wywołujące w przepisach skutki prawne nadpłaty są rozliczane z podmiotem, który nadpłatę posiada (C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz. Z 2003 wydanie III).
Również w orzecznictwie powyższa kwestia nie budzi żadnych wątpliwości. Podatek jest świadczeniem publicznoprawnym, o zakresie którego rozstrzyga ustawa – Ordynacja podatkowa. Reguluje ona kwestię stosunku prawnopodatkowego istniejącego między państwem a podatnikiem, a co za tym idzie wszelkie prawa i obowiązki wynikające z tego stosunku są związane bezpośrednio z określonymi osobami (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2004 r. – LEX nr 171512).
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienie przedmiotowej skargi. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały jego właściwej oceny, poprzez prawidłowe zastosowanie odpowiednich przepisów.
Mając zatem na względzie przytoczone powyżej okoliczności, Sąd zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
P.Pij.