Uzasadnienie
W dniu 15 stycznia 2003 r. K. L. zwrócił się do Izby Skarbowej w Ł. o udzielenie informacji o wysokości nienależnie pobranego podatku za 1996 r. oraz terminu wypłaty - w związku z ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 t. Pismo to na podstawie art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zostało przekazane Urzędowi Skarbowemu Ł.-W. w Ł. W kolejnym piśmie z dnia 2 kwietnia 2003 r. K. L. wskazał, że wysokość nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r. wynosi 1.191,93 zł.
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy Ł.-W. stwierdził nieistnienie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r.
Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Urząd Skarbowy Ł.-W. decyzją z dnia [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 1996 w kwocie 3.082,20 zł a Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 maja 2000 r. w sprawie I S.A./Łd 646-647/98 uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej w Ł. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Izba Skarbowa w Ł decyzją z dnia [...] uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] i obniżyła wysokość zobowiązania za 1996 r. do kwoty 2.559,10 zł.
W wyniku tej decyzji Urząd Skarbowy Ł.-W. dokonał odpisu kwoty 523,10 zł, którą zwrócono podatnikowi wraz z odsetkami w dniu 24 marca 2001 r.
Decyzja Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 października 2002 r. uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji. W dalszym toku postępowania Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliła w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]. W związku z uchyleniem w całości tej decyzji powstał stan prawny, jaki był przed wszczęciem postępowania podatkowego przez Urząd Skarbowy Ł.-W. a rozliczenie podatku dochodowego za 1996 r. następuje na podstawie złożonego przez podatnika rozliczenia rocznego PIT-30, gdzie wykazano kwotę podatku należnego w wysokości 2.938,10 zł. W tym stanie faktycznym nadpłatę stanowi różnica między podatkiem wynikającym z decyzji Urzędu Skarbowego (2.559,10) a podatkiem wynikającym z zeznania (2.938,10 zł). Ponieważ Urząd Skarbowy po wydaniu przez Izbę Skarbową w Ł. decyzji z dnia [...] obniżającej wysokość zobowiązania za 1996 r. z kwoty 3.082,20 do kwoty 2.559,10 zwrócił podatnikowi kwotę 523,10 zł wraz z odsetkami zasadne jest stanowisko, że za rok 1996 nie występuje nadpłata podatku dochodowego. Podatnik nie złożył też skorygowanego zeznania podatkowego za 1996 r., z którego by wynikała inna wysokość podatku dochodowego za ten rok.
W skardze do sądu administracyjnego K. L. wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Skarżący podnosi, że postępowanie organów skarbowych jest niezgodne z wyrokiem NSA z dnia 9 października 2002 r. Organy podatkowe nie rozstrzygnęły też wniosku podatnika o wypłatę odsetek od kwoty 379 zł od dnia 1 maja 1997 r. i nie ustosunkowały się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Stanowisko Izby Skarbowej odnoszące się do wniosku podatnika z dnia 2 kwietnia 2003 r. nie ma uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zdaniem skarżącego organy skarbowe 6-letnim celowym działaniem niezgodnym z prawem uchylają się do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r. i wypłaty odsetek od kwoty 379 zł za okres od 1 maja 1997 r. do 14 listopada 2000 r. Skarżący już w kwietniu 2001 r. zwracał się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a także ponawiał te żądania w kolejnych pismach.
Organy podatkowe nie wzięły pod uwagę art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych a zgodnie z tymi przepisami nadpłata podatku nastąpiła już w dniu złożenia zeznania rocznego za 1996 rok jak i w wyniku zapłaty podatku na podstawie następnie uchylonej decyzji. Postępowanie organów podatkowych było przewlekłe i nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2003 r. skarżący podtrzymał żądania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało ocenić, iż organy podatkowe zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Jest poza sporem, że w złożonej deklaracji za 1996 r. podatnik wykazał kwotę podatku należnego w wysokości 2.938,10 zł. Zgodnie z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W końcowym rezultacie taka decyzja nie została wydana w niniejszej sprawie. Po kolejnym wyroku NSA OZ w Łodzi z dnia 9 października 2002 r. w sprawie I S.A./Łd 2243-2244/00 Izba Skarbowa bowiem decyzją z dnia [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok.
Decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i poza uchyleniem decyzji organu I instancji nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (lub umorzenia postępowania pierwszej instancji). Skarga podatnika na powyższą decyzję została jednak odrzucona postanowieniem sądu z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie I S.A./Łd 137-138/03. Ostatecznie więc z obrotu prawnego zostały wyeliminowane wszystkie decyzje w przedmiocie podatku dochodowego K. L. za 1996 r. Nie jest też sporne, że podatnik do dnia 6 maja 2004 r. nie złożył korekty pierwotnej deklaracji PIT-30 za 1996 r. W tej sytuacji organy podatkowe prawidłowo oceniły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. i to zarówno na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.).
Podatnik zdaje się reprezentować pogląd, że nadpłata powstała już w chwili złożenia zeznania rocznego za 1996 r. Jednakże w zeznaniu tym podatnik wykazał kwotę podatku należnego w wysokości 2.938,10 zł, ostatecznie uiścił z tego tytułu kwotę 2.559,10 zł (na podstawie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] która następnie została uchylona wyrokiem NSA z dnia 9 października 2002 r.), nie istnieje deklaracja ani decyzja, z której wynikać ma zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości. Kwota uiszczonego przez skarżącego podatku nie mogła więc być uznana za kwotę nadpłaconych lub nienależnie uiszczonych podatków w rozumieniu art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z art. 330 ustawy Ordynacja podatkowa. Zresztą nawet w wypadku przyjęcia, że nadpłata powstała w 1997 r. (dniu złożenia zeznania rocznego) to zgodnie z art. 29 ust. 4 powołanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku, w którym powstała.
Kwestia oprocentowania kwoty 379 złotych (różnicy pomiędzy sumą 2.938,10 a 2.559,10) została rozstrzygnięta w innym postępowaniu i nie podlega kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie.. Należy zauważyć, że wniosek dotyczący stwierdzenia nadpłaty zmierza w istocie do weryfikacji decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r., ale taka weryfikacja nie jest możliwa w tym postępowaniu.
Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.
jz/