Uzasadnienie
I SA/Łd 1464/07
W dniu 16 sierpnia 2006 r. Z. P., prowadząca działalność gospodarczą pod "A" zgłosiła do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar opisany jako tkanina: Fiji Plus II 84%bawełna, 14% poliester, 2% elastothone, w ilości 7.336,91 m. Do zgłoszenia celnego załączono dokumenty tj.: fakturę nr [...] z dnia 13 sierpnia 2004 r., specyfikację wyprowadzenia towaru ze składu celnego i deklarację wartości celnej. Wartość celną zadeklarowano na kwotę 7.336,91 USD.
W wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. stwierdził rozbieżność między ceną jednostkową tkaniny w wysokości 2,43 USD/m wskazanej w fakturze handlowej nr [...], a ceną jednostkową tkaniny w wysokości 1,00 USD za 1 m wskazaną w specyfikacji załączonej do zgłoszenia celnego.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. działając w oparciu o art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. ze zm.) decyzją z dnia [...] ustalił wartość celną tkaniny na kwotę 17.828,69 USD, co stanowi równowartość kwoty 53.581 zł oraz określił kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 3.429,00 zł, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług VAT w wysokości 12.542,00 PLN.
Pismami z dnia 11 października 2006 r. Z. P. złożyła odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] wnosząc o ich uchylenie i o umorzenie postępowania w niniejszych sprawach.
Decyzjami nr [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości powyższe decyzje organu celnego I instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] ustalił wartość celną towaru na kwotę 17.828,69 USD, stanowiącej równowartość kwoty 53.581 PLN i określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 3.429,00 zł.
Decyzją nr [...] z dnia [...] określił kwotę podatku od towarów i usług VAT w wysokości 12.542,00 zł.
Pismem z dnia 27 lipca 2007r. pełnomocnik skarżącej odwołał się od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. Decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. Nr [...] z [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z długu celnego.
Pismem z dnia 20 listopada 2007r. pełnomocnik Z. P. zaskarżył powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.33 § 4 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez oparcie się na nieprawidłowo ustalonej podstawie opodatkowania,
- 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art.120, 121 §1, 122, 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez:
- a) naruszenie zasady mającej dla podatnika gwarancyjny charakter, tj. zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, poprzez posługiwanie się przez organ podatkowy argumentami, mającymi potwierdzić stanowisko najkorzystniejsze z fiskalnego punktu widzenia i przekroczenie tym samym zasad działania organów podatkowych w oparciu o treść obowiązujących przepisów prawnych,
- b) naruszenie zasady prawdy materialnej nakładającej na organ podatkowy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym również wszelkich okoliczności wskazujących na słuszność zajętego przezeń stanowiska,
- c) brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie rzeczywistej kwoty wartości transakcyjnej, która winna stanowić podstawę ustaleń organu podatkowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalanie skargi podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia trzeba przypomnieć, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych: Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.Nr 153, póz. 1270 ze zm) zwana dalej p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania decyzji.
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] r. utrzymując decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku wynikającą z długu celnego. Dług celny został natomiast ustalony decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. i z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z [...].
W dniu 16 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. P. za decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż decyzja w zakresie długu celnego pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym argument zawarty w skardze, zgodnie z którym strona skarżąca podważa zasadność naliczania podatku od towaru i usług w chwili gdy zachodzi prawdopodobieństwo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji określającej dług celny jest całkowicie niezasadny.
W świetle powyższych ustaleń, Sąd w niniejszym składzie, w pełni podziela stanowisko organu celnego II instancji, zgodnie z którym zarzuty dotyczące decyzji dotyczącej długu celnego nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie.
Decyzja dotycząca podatku VAT jest co prawda konsekwencją decyzji określającej dług celny, ale są to dwa odrębne postępowania i cała argumentacja podnoszona w skardze dotycząca prowadzonego postępowania dowodowego (podnoszone w skardze naruszenie art.120, 121 §1, 122, 187 §1 Ordynacji podatkowej) mogła okazać się skuteczna w postępowaniu dotyczącym długu celnego.
Reasumując stwierdzić należy, iż podstawę opodatkowania podatkiem VAT, w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2008 r. należy uznać za prawidłową. Tym samym zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.33 § 4 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu się na nieprawidłowo ustalonej podstawie opodatkowania ocenić trzeba jako bezpodstawny.
Upraszczając można powiedzieć, iż decyzja w zakresie VAT ograniczała się jedynie do naliczenia 22 % podatku jako podstawę biorąc ustalenia innego postępowania dotyczącego długu celnego.
W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
TF