Uzasadnienie
Niniejsza sprawa toczy się ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza R. z dnia [...] znak [...], w sprawie określenia stronie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za wskazany okres, w kwocie 156,60 zł. Organ podatkowy przyjął, że hala, w której dokonywana była sprzedaż, jest "halą używaną do targów, aukcji i wystaw" w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), przez co zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy, sprzedaż w niej dokonywana opodatkowana jest opłatą targową. W związku z powyższym organ I instancji był uprawniony do wszczęcia postępowania podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej.
W toku postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R., umarzając jednocześnie postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ podatkowy odwołał się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie II FSK 1507/06, w którym NSA w analogicznym stanie faktycznym zajął stanowisko, że "sprzedaż dokonywana w hali, w której nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o których mowa w art. 15 ust. 2a in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podlega opłacie targowej". Ponieważ organowi podatkowemu z urzędu jest znana okoliczność, iż w hali, której dotyczy niniejsza sprawa, nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o charakterze "zorganizowanych imprez", służących "pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzenie negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży", a dokonywana jest sprzedaż towarów na prowadzonych przez sprzedających stoiskach handlowych – organ uwzględnił skargę w całości i uchylił decyzje organów obu instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Pismem procesowym z dnia 19 kwietnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na powyższą decyzję, wniosło o umorzenie postępowania w sprawie. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. strona skarżąca przyłączyła się do wniosku SKO o umorzenie postępowania sądowego i wniosła o zwrot kosztów tego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy jego kontynuowanie stało się zbędne z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też (na skutek zdarzeń, które zaistniały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia) ocena jego legalności jest zbędna.
W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], mocą której organ uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W ten sposób Samorządowe Kolegium Odwoławcze samodzielnie wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję administracyjną, której uchylenia domagała się strona skarżąca i jednocześnie w całości uwzględniło skargę podzielając jej zarzuty.
Strona skarżąca uzyskała zatem satysfakcjonujące ją rozstrzygnięcie organu podatkowego – zakres tego rozstrzygnięcia jest w istocie nawet szerszy niż wskazany w skardze. Ponieważ zatem przestał istnieć substrat zaskarżenia w niniejszej sprawie, zbędne (bezprzedmiotowe) stało się dalsze postępowanie przed sądem.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.