Uzasadnienie
A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 400.000 zł.
W dniu [...] r. do Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynął wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z korektą deklaracji PCC-3, złożony przez pełnomocnika strony skarżącej adw. R. G.. We wniosku wskazano, że podatek uiszczony w związku z uzyskaniem od A sp. z o.o. oprocentowanej pożyczki został niesłusznie zapłacony z uwagi na fakt, iż wskazane zdarzenie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
W toku postępowania podatkowego ustalono, iż A sp. z o.o. jako pożyczkodawca zawarła w dniu [...] r. z A Sp. z o.o. – pożyczkobiorcą, umowę pożyczki na kwotę 20.000.000 zł. W dniu [...] r. podatnik złożył deklarację PCC-3 z tytułu zawarcia powyższej umowy, w której określił przy zastosowaniu stawki 2% należny podatek w kwocie 400.000 zł i dokonał w dniu [...] r. wpłaty podatku na konto [...] Urzędu Skarbowego w Ł.. Pismem z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał spółkę do dostarczenia kserokopii wypisu KRS, umowy pożyczki oraz faktur VAT dokumentujących transakcje wymienione we wniosku. W odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] r. spółka dostarczyła żądane dokumenty.
Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 400.000 z tytułu w/w umowy pożyczki. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji strony umowy, a zwłaszcza A sp. z o.o. przy wykonywaniu niniejszej czynności nie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a jego działania (wystawianie faktur, złożenie korekt) miały na celu jedynie, zdaniem organu uprawdopodobnienie prawa wnioskodawcy do żądania stwierdzenia nadpłaty. Ponadto organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przepis art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o podatku czynności cywilnoprawnych nie ma zastosowania z uwagi na fakt, że z tytułu tej czynności żadna ze stron nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub z niego zwolniona.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji pełnomocnik strony skarżącej złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów:
- - art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przez bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych,
- - art. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że pożyczkodawca udzielając pożyczki nie był z tego tytułu zwolniony z podatku VAT.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.
W dniu [...] r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w której powielone zostały zarzuty podnoszone na etapie postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu, gdy Trybunał Sprawiedliwości rozpozna pytanie prejudycjalne WSA w G. przedstawione w postanowieniu z dnia [...]r. sygn. akt [...].
Zgodnie z treścią wymienionego postanowienia Sąd wystąpił o wykładnię przepisów wspólnotowych, pytając: Czy art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmieniony z dniem 17 czerwca 1985 r. przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., uprawniał Państwo Członkowskie do ponownego wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2007 r. podatku kapitałowego z tytułu zaciągnięcia pożyczki przez spółkę kapitałową, u członka, współmałżonka lub dziecka członka, a także zaciągnięcie pożyczki u strony osoby trzeciej, jeżeli jest ona gwarantowana przez członka, pod warunkiem, ze takie pożyczki mają taką samą funkcję jak zwiększenie kapitału spółki, w przypadku, gdy Państwo Członkowskie uprzednio zrezygnowało z pobierania tego podatku z dniem akcesji, tj. z dniem 1 maja 2004 r.?
W ocenie Sądu rozstrzygniecie zagadnienia przedstawionego w pytaniu będzie miało decydujące znaczenie także dla niniejszego postępowania, z uwagi na tożsamy problem prawny występujący w obu sprawach.
W związku z powyższym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.
P.Z-C.