Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz strony skarżącej - "Ł.-P." Sportowej Spółki Akcyjnej w Ł. koszty postępowania sądowego.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 28 lutego 2003 r.
Pismem procesowym 10 czerwca 2003 r. pełnomocnik skarżącej zgłosił wniosek o wykładnię przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu 2 czerwca 2003 r. strona w trybie art. 200 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ została zapoznana ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Powołując się na niejasność na 6 stronie uzasadnienia wyroku w zakresie dotyczącym dochodu przeznaczonego na działalność sportową organ podatkowy przyjął, iż wyrażoną w orzeczeniu ocenę prawną odnoszącą się do opodatkowania części dochodu stosuje się do całego dochodu, jaki Spółka zadeklarowała jako wolny od podatku.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio wymienione w tym przepisie artykuły Kodeksu postępowania administracyjnego, a w pozostałym zakresie - odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tą regulacją - do spraw związanych ze sprostowaniem, uzupełnieniem i wykładnią wyroków odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 350-353 Kpc.
Z treści, art. 352 Kpc wynika, iż sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść została sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne zrozumienie tekstu. Wykładni podlega zarazem sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Ponadto z art. 352 Kpc wynika, że wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia należy do sądu, który wydał wyrok.
Na podstawie przytoczonej regulacji oraz argumentów przytoczonych przez skarżącą Spółkę można stwierdzić, że o ile dopuszczalny jest wniosek o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w ogóle, o tyle wniosek o dokonanie wykładni wskazanego przez skarżącą wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97 - OSNAPU 1999 nr 4 poz. 151/ wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania.
W sprawie niniejszej Sąd wydał wyrok, którego sentencja jest precyzyjna i tym samym jasna. Nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych zarówno treść sentencji, jak i uzasadnienia. Tymczasem argumenty zawarte we wniosku o wykładnię zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości postępowania prowadzonego przez Izbę Skarbową w Ł. w następstwie uchylenia pierwotnej decyzji oraz ponownego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 16 w związku z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd jest właściwy jedynie do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień i innych aktów organów administracyjnych.
Należy jednoznacznie stwierdzić, iż wskazanie w uzasadnieniu uchybień, jakich w toku postępowania dopuściły się organy skarbowe nie upoważnia Sądu do jakiejkolwiek ingerencji na tym etapie stosowania prawa. W razie uznania, iż Izba Skarbowa zastosowała przepisy ustaw podatkowych w sposób niezgodny z treścią wyroku oraz wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnienia, skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi. Tym samym należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku z dnia 10 lutego 1989 r., I SA 1042/88, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny może na podstawie art. 352 Kpc w związku z art. 59 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym rozstrzygać jedynie wątpliwości co do treści wyroku, nie rozstrzyga zaś wątpliwości strony powstałych na tle jego uzasadnienia lub interpretacji przepisów prawa.
Mając powyższe na względzie, zgodnie z przytoczonymi przepisami Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.