Uzasadnienie
Zarządzeniami z 23 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni przez złożenie: (1) pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu spółki, (2) dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, a także przez (3) uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Wezwania do uiszczenia powyższych braków zostały doręczone na adres kancelarii pełnomocnika podatnika 30 marca 2020 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji — k. 12-13). W wyznaczonym przez sąd terminie żaden z wymienionych braków nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku strony skarżącej, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącej. Ponadto jeżeli stroną skarżącą jest osoba prawna do pełnomocnictwa należy dołączyć również dokumenty pozwalające na ustalenie, czy osoby udzielające pełnomocnictwa były do tej czynności należycie umocowane. Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z KRS. Nieprzedstawienie takich dokumentów stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.).
W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego doręczono już w okresie stanu epidemii, wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Zgodnie z obowiązującą wówczas regułą, określoną w art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), termin do usunięcia wspomnianych braków nie rozpoczął wówczas swego biegu. Termin ten rozpoczął bieg dopiero 24 maja 2020 r., w efekcie regulacji wprowadzonej art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Mając dalej na względzie treść art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, uznać należy, że wyznaczony skarżącej spółce termin do uzupełnienia braków skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego, upłynął z dniem 1 czerwca 2020 r.
W tak określonym terminie, pełnomocnik strony, mimo prawidłowo i precyzyjnie sformułowanego wezwania, nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, nie przedłożył odpisu z KRS, ani też nie uiścił wpisu sądowego od skargi.
Ponieważ zatem nałożone na stronę skarżącą obowiązki nie zostały wykonane, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, a także art. 220 § 3 p.p.s.a., rozstrzygnął jak w sentencji.
ak