Uzasadnienie
A. SA z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]. Nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r.
W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku rozprawy w dniu 17 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.) oraz złożył odpis skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010r., I SA/Łd 936/10, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość spornego w niniejszej sprawie zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 ppsa).
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 56 ppsa. Stosownie do tego przepisu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż w dniu 13 stycznia 2010r. skarżąca Spółka złożyła w SKO wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...]., w dniu 26 stycznia 2010r. złożyła zaś skargę do sądu administracyjnego na tą decyzję. Oznacza to, iż w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tą decyzję toczyło się już postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Sprawa stwierdzenia nieważności tej decyzji nie została do dnia rozprawy w niniejszej sprawie prawomocnie zakończona, bowiem skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010r., I SA/Łd 936/10. Okoliczności te stanowią obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 56 ppsa. Z woli ustawodawcy administracyjne tryby weryfikacji decyzji mają bowiem pierwszeństwo przed sądową ich kontrolą, a ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia.
Okoliczność prowadzenia przez Kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności objętej niniejszą skargą decyzji została ujawniona przez Kolegium w piśmie z dnia 2 czerwca 2010r., niemniej jednak postępowanie sądowe było w tej dacie zawieszone na mocy postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2010r. z uwagi na zawisłą przed TK skargę konstytucyjną w sprawie o sygn. SK 21/07. Przy tak przyjętej podstawie zawieszenia niniejszego postępowania, wobec podjęcia przez TK postanowienia z dnia 6 kwietnia 2011r. o umorzeniu postępowania ze wskazanej skargi konstytucyjnej, Sąd obligowany był przez art. 128 § 1 pakt 4 ppsa do podjęcia postępowania. Stwierdzenie jednakże zaistnienia kolejnej, tym razem obligatoryjnej, przesłanki zawieszenia postępowania, jaką było wszczęcie postępowania nieważnościowego, obligowało Sąd do ponownego zawieszenia postępowania w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 56 ppsa, orzekł jak w sentencji.
Sz.Ch.