Uzasadnienie
Wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r., skarżąca wniosła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za jego słusznością przemawia przede wszystkim fakt, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa dotycząca zgodności z Konstytucją art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest w ocenie skarżącej zasadny, przynajmniej do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia. We wniosku wskazano również, że wykonanie decyzji będzie dla podatniczki nadmiernym ciężarem ekonomicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.
Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia fakt, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa dotycząca zgodności z Konstytucją art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, nie zasługuje na aprobatę. Jest tak przede wszystkim dlatego, ponieważ fakt, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie w zakresie zgodności ww. przepisu z Konstytucją, nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przechodząc z kolei do dalszej argumentacji wniosku, w ocenie Sądu skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, że wykonanie decyzji będzie dla podatniczki nadmiernym ciężarem ekonomicznym, nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie uprawdopodabnia ich wystąpienia.
Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, niepubl.).
Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
P.Z-C.