Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września 2006 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik, listopad i grudzień 2006 roku.
W dniu 11 czerwca 2012 roku skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia powyższego wyroku celem rozważenia wniesienia skargi kasacyjnej. Następnie pismem z dnia 11 czerwca 2012 roku z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku wystąpił także ustanowiony przez nią pełnomocnik, załączając przy tym do wniosku pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia (potwierdzeniem przelewu) opłaty za odpis powyższego wyroku w kwocie 100 zł.
Natomiast w dniu 16 sierpnia 2012 roku do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna skarżącej od powyższego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia 11 maja 2012 roku referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 239 pkt 4 p.p.s.a. strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z mocy postanowienia z dnia 11 maja 2012 roku skarżąca nie była więc zobowiązana do ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Skoro zaś skarżąca uiściła tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem kwotę 100 złotych w sytuacji, gdy nie miała obowiązku jej uiszczenia, to tym samym uznać należy, że zachodzi określona w art. 225 p.p.s.a. podstawa do jej zwrotu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 p.p.s.a. należało postanowić o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 100 złotych.
Z wyżej podanych względów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
(MSi)